ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ, ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΑΝΗΣΥΧΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

17 Νοεμβρίου 2017

ΝΙΚΑ..!


Σκουλήκια κατατρώνε τη σκέψη.
Πάρε τη σιωπή και καντην κουρελόχαρτο. 
Στον απόηχο φαίνονται τα σκυλιά.
Έβγα στον αέρα να μυρίσεις την ελευθερία. 
Να δεις τους κόπους πως χάνονται. 
Στην αντίπερα όχθη δεν είσαι μονάχος.  
Έστησες κάγκελα μαζεύοντας δεσμά.
Άλωσε τις κλειδαριές θανάτου.
Δε θα αντέξεις άλλη ελπίδα.
Στην ακινησία αντέδρασε.
Μαστούρωσες στο ψέμα.
Ελέγχεσαι με το φόβο.
Σε βόλεψαν στο σκοτάδι και φοβάσαι τη μέρα. 
Κοινώνησες οράματα από χολή και ξύδι.
Απώλεσες την ιδιότητα του πολίτη.
Στριμώχθηκες στο στρατόπεδο αναίσθητου μελλοθάνατου. 
Ξεχείλισες συντάγματα ενός λεπτού σιγής. 
Χαμένος μισθοφόρος ηλιθίων.
Τόλμα να ψελλίσεις για να βγεις. 
Αναρχικός, λαϊκιστής, φασίστας αμέσως θα γενείς. 
Η λύτρωση δεν έρχεται αγκαλιάζοντας δημίους.
Στο δρόμο για τους κεραυνούς κατέβα απ' το φεγγάρι. 
Μάζευε μέρες ολίσθησης απ' του ολέθρου τις νύχτες.  
Η ελευθερία πνίγηκε απ' τον εφησυχασμό.
Τυχαία σχέδια δεν έχουν οι ξεφτίλες.
Χρόνια περιμένουν να σε θάψουν.
Δεν ξέρουν ότι είσαι ήδη νεκρός.
Κατάθεση στεφάνου από αγκάθια. 
Χλαμίδα αίματος περιβλήθηκες από δίδυμα αδέλφια.
Στα μάτια κοίτα τους προδότες.
Άγραφος κανόνας η εντολή.
Στο μήνυμα δώσε Ανάσταση.
Και στο όνειρο ποιότητα.
Αγώνας η αξιοπρέπεια.
Νίκα τον εαυτό σου.
Σκοπός σου η αντίδραση.
Η ψήφος σου παράνομη και καταχρηστική.
Βολίδα θαλάμης στα χέρια τους.
Καταδικαστική υπόσχεση.
Μια σκιά η ιστορία.
Θα... θα... θα...
Θα τα πούμε.
Μην τους αφήνεις, ξύπνα! 
Μην τους ακούς, γράφτους!

ξαφνική αίσθηση ανέμου

10 Νοεμβρίου 2017

ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΑ..!


Φεγγάρια και φεγγαρόφωτα πέρασαν και χάθηκαν ανάμεσα στα σύννεφα. Περπατήσαμε κοιτάζοντας ψηλά τον ουρανό, ευχηθήκαμε παρέα με τα αστέρια και μελετήσαμε μακρινούς και άγνωστους γαλαξίες. Κατάπιαμε τη φύση ολάκερη και στους ήχους από τα τριζόνια τηρήσαμε πολλών λεπτών σιγή. 
Χαραμίσαμε άσκοπες και ανίκητες δεισιδαιμονίες για λίγες σταγόνες ψευδαίσθησης. Γευτήκαμε έναν κόσμο από αποχρώσεις, μεθύσαμε από αρώματα, ήπιαμε όλες τις θάλασσες, ταξιδέξαμε με κάθε λογιών πλεούμενα και ορκιστήκαμε σε ηλιοβασιλέματα. Απ' τα πρώτα σκιρτήματα γινήκαμε κυνηγοί μιας χαμένης αγκαλιάς, μιας κομμένης ανάσας, μιας φτερωτής έλξης. Κι όποτε μας σκέπαζε η νύχτα, προσευχόμασταν και ευχόμασταν για την αυγή. Παραπονεθήκαμε, πονέσαμε, χαρήκαμε και δηλώσαμε παρόν στο πρώτο ραντεβού της Άνοιξης με το ουράνιο τόξο. Με άλλα λόγια νιώσαμε. Όλα αυτά με το βλέμμα πάντοτε στραμμένο εκεί ψηλά και μακριά στο αύριο. Ποτέ χαμηλά. Η ταπεινότητα λιγοστή και ο κάθε φόβος δεν το επέτρεπε.
Κάποιες φορές όμως έρχεται να μας κτυπήσει την πόρτα η ανάγκη της μοναξιάς. Είναι τότε που θέλουμε να φύγουμε ακόμα κι αν δεν έχουμε που να πάμε. Για να γεμίσουμε έστω τις μπαταρίες μας. Δεν έχει σημασία αν υπάρχει ασήμαντη ή σημαντική αφορμή, ούτε είναι απαραίτητο να υπάρχει λύπη ή θυμός. Υπάρχει όμως πάντοτε μια αιτία που στη φτιάχνει η ίδια η ψυχή. Εκείνη βρίσκει τις λύσεις πριν από μας και τα τακτοποιεί όλα. Το τέλος μονάχα να μας βρίσκει όρθιους και πριν μας τελειώσει η ανάσα να πατάμε γερά στα πόδια μας. Στα χείλη να έχουμε ένα αληθινό ολάνθιστο χαμόγελο και η καρδιά μας να συνεχίζει να αγαπά. Τίποτα δε μένει αναλλοίωτο στο χρόνο και οι σιδερένιες σχέσεις κάποτε σκουριάζουν. Τότε είναι που μένουμε "λίγοι", δηλαδή μόνοι.
Σ' αυτήν την αμετάκλητη πορεία του χρόνου όλο και κάτι θα τύχαινε να μας λείπει. Τα όμορφα λόγια που λέγαμε, τα ρούφηξαν στο πέρασμά τους οι καιροί. Έκοβαν ολοένα την ταχύτητα και μας φρέναραν. Είχαμε μπροστά μας το σκοτάδι της μοναξιάς για να μας στοιχειώνει. Αναζητούσαμε συνέχεια πατερίτσες για να στεκόμαστε στα πόδια μας. Προκειμένου όμως να αντέξουμε αρρωστημένες και νόθες καταστάσεις γύρω μας, χαμογελούσαμε στη μοναξιά. Δεν είχαμε εκείνη τη διάθεση ή τη συναίσθηση να ρίχνουμε και μερικές ματιές προς τα κάτω. Σε κείνο το πεδίο που βρίσκεται το κέντρο βάρος της ισορροπίας μας... στα βήματα... στα δικά μας βήματα. Να καλωσορίζουμε αυτό που ζούμε.
Έτσι λοιπόν, όλες οι πανσέληνες και όσα σύμβολα και σημεία περνούσαν από μπροστά μας και ακόμα αναπολούμε, θα παραμένουν βαθιά χαραγμένα να συντροφεύουν και να ταΐζουν το θηρίο της μοναξιάς. Αν καταφέρουμε κάποτε να δραπετεύσουμε από αυτόν το φόβο, τότε μπορούμε να νικήσουμε ακόμα και τον ίδιο το θάνατο. Κι ο θάνατος νικιέται όσο δε φοβάσαι τη μοναξιά.

Υ.Γ.: Κι όμως φίλε, χωρίς ένα φεγγάρι ή ένα ηλιοβασίλεμα δε μπορεί να σταθεί κανένα ποίημα!

18 Οκτωβρίου 2017

ΓΙΑ ΣΕΝΑ..!


Τι ξομολογήθηκες στο φεγγαρόφωτο;                                                                 
Τι σου έταξε κι η θάλασσα;
Πήρε πίσω ότι μπόρεσε το κύμα;
Κράτησαν την υπόσχεση οι βράχοι;
Πόσο μακριά θα σε πάει το αεράκι;
Αλάφρυνε τα μαλλιά σου η ρουτίνα;
Τα σύννεφα λύγισαν από το βάρος;
Οι λίμνες βρέξαν τα φτερά σου;
Πήγες στο ραντεβού της Άνοιξης;
Ξεθώριασαν τα χρόνια στις επιθυμίες;
Ο έρωτας φανέρωσε την αλήθεια;
Στράγγιξες κι απόψε το φεγγάρι.
Υπερβολές που αγαπάς.
Νόημα που δε βρίσκεις.
Άγνωστο που δε φοβάσαι.
Αδιέξοδο που δε συναντάς.
Επισκεύασε τις σκέψεις σου.
Ουρανοί με διαφορετικό γαλάζιο.
Έγινες απόμαχος στη φαντασία.
Ο παράδεισος δε λέει να φανεί.
Ζωγράφισε μια μεγάλη καρδιά.
Στα δάκρυα να προσεύχεσαι για ζωή.

Υ.Γ.: Μέσα στο βυθό αρχίζω να αναπνέω. Από τον πάτο βλέπω στην επιφάνεια πως κολυμπάς. Κάποτε θα βρω εκείνα τα λόγια να πω κάτι μεγαλεπήβολο... για σένα!

09 Οκτωβρίου 2017

ΤΟΞΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!


Πρέπει να βιαστούμε να κόψουμε τα δηλητηριασμένα μανιτάρια απ' τις ρίζες τους.

Τρέχουν τα χρόνια σα νερό και παραμένοντας απλοί θεατές προσπαθούμε να βελτιώσουμε τη ροή του. Αδιαφορούμε ή δεν υπολογίζουμε αν αυτό το νερό είναι καθαρό και γάργαρο και όχι τοξικό. Είναι οδυνηρό και βάναυσο να κυκλοφορούμε ανάμεσα σε ανθρώπους που ζουν με τοξίνες. Δεν υπολογίζουν ζωές αφήνοντας τη μαρτυρική σταγόνα τους με το δηλητήριο του εγωισμού και της υποκρισίας. Να σε ακουμπάνε χωρίς να αισθάνονται. Κυκλοφορούν για να κοσμούν την ύπαρξή τους απλά και να εξυπηρετούν το δικό τους εσωτερικό κενό. Να τρέφονται από την αυταπάτη και να τη νιώθουν πραγματικότητα!
Ξεκομμένοι εντελώς από συναισθηματική φόρτιση, διατηρούν την ψυχραιμία τους και με κρύο αίμα πατούν πάνω στην ίσαλο γραμμή της ψυχρής εγωιστικής λογικής. Κι ο έρωτας χωρίς να είναι ανακατεμένος με το φλογερό συναίσθημα της αγάπης, κινείται για εκείνους μόνο γύρω απ' το σεξ, επειδή το θεωρούν αναγκαία "τροφή" για το σώμα. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που λειτουργούν με το έντονο "ένστικτο" του "ΜΑΖΙ". Θα ασχοληθούν μέχρι να δεθούν με ένα άτομο, θα αφιερωθούν και θα παραδοθούν παίρνοντας άδεια απ' τη συνείδηση κι εφόσον εκτιμήσουν ότι βρήκαν τον κατάλληλο άνθρωπο που θα κάνουν πράξη τη συμπόρευση. Αυτό το είδος ανθρώπου-εφόσον χωνέψει ότι υπάρχει πρόσφορο έδαφος-δε θα φοβηθεί και θα δοκιμάσει να αναμετρηθεί με τα όνειρα που έκανε.
Αν και έχει πέσει-αυτό το είδος-πολλές φορές απότομα θύμα της υποκρισίας, την αγνοεί και δεν την αποδέχεται ρισκάροντας-ακόμα και σε βάρος του-εθελοτυφλωτικά μερικές φορές. Αρνείται όμως πεισματικά να την εφαρμόσει για προσωπικό του όφελος, επειδή θεωρεί ότι θα καταστρέψει έτσι και τη δική του ζωή. Μπορεί να ακούγεται και να φαίνεται αυτό εγωιστικό, γιατί προσπαθεί να προστατεύσει τα όνειρά του με το δικό του τρόπο, αλλά θα 'ναι όμως θετικό και προς όφελος του "μαζί". Η θετικότητα αυτή στρέφεται εναντίον του, όταν στραβώσει σε μια σχέση, αφού είναι αρκετά ζημιογόνος στον απροστάτευτο κόσμο του και αφήνει μέσα του βαθιά σημάδια και ανεξίτηλες πληγές. Αυτή η πικρή γεύση κάνει να αποστρέφεται και ν' απαξιώνει μεταγενέστερες συμπεριφορές, ενώ είναι ευάλωτος σε κάθε περιπλανώμενη σχέση. Η εικονική πραγματικότητα της συμβατής ζωής που έζησε, έκανε να παραβλέψει πολλά στοιχεία μιας ισορροπημένης σχέσης. Έτσι όπως θα ήθελε να είναι η δική του ζωή, αλλά με σύντροφο που δε θα άφηνε πάνω του όξινη βροχή. 
Στην πορεία της αβεβαιότητας του μέλλοντος, δεν είναι διατιθέμενος να γίνει πρωταγωνιστής του ψέματος και της υπερβολής, επειδή είδε και ένιωσε να πεθαίνει η ζωή του απ' αυτό το δηλητήριο. Παραπλανήθηκε απ' τις μολυσμένες σταγόνες του, επειδή είχε στην καρδιά του την αγάπη, αλλά απ' αυτήν όμως παράγεται και το αντίδοτο. Έρχεται κάποτε η στιγμή που πνίγεται και δεν αφήνει άλλο το δηλητήριο αυτό να τον μολύνει. Τους σκοτώνει με την καλοσύνη κι επουλώνει τα όποια τραύματα εξοστρακίζοντας τους απ' τη ζωή, ρίχνοντας ταυτόχρονα στα σκουπίδια κάθε μίσος και εκδίκηση για να σταματήσει αυτήν τη μόλυνση. Δίνει ένα τέλος... κι ένα τέτοιο τέλος ορίζεται απ' την αντοχή της ίδιας της καρδιάς, γυρεύοντας απεγνωσμένα να βρει την ηρεμία της.
Οι τοξικοί άνθρωποι είναι μια διαχρονική μάστιγα. Θα υπάρχουν πάντοτε και παντού. Κινούνται και λειτουργούν όπως τα φίδια. Μεταφέρουν ακραίες ποσότητες εγωισμού. Με ένα "φιλί" έχουν την ικανότητα να αφήσουν δηλητήριο και με μια "αγκαλιά" την επιδεξιότητα να πνίξουν. Κι όλα αυτά να τυχαίνουν πάντοτε τις μέρες που νιώθουμε υπέροχα.

Υ.Γ.: Όπως και στα φίδια έτσι κι εδώ υπάρχουν πολλά είδη τοξικών ανθρώπων. Κοινό χαρακτηριστικό έχουν το καμουφλάζ. Δύσκολα ξεχωρίζουν στο πλήθος, γιατί είναι ύπουλοι. Ευχαριστημένοι πάντοτε με τον εαυτό τους, θεωρούν τους άλλους κατώτερους, δε διστάζουν να κλαίγονται για τη ζωή τους επιδιώκοντας να κερδίσουν την ικανοποίηση της συμπόνοιας και συνειδητοί ξερόλες, είναι ορισμένες απ' τις αρρωστημένες ιδιομορφίες τους.

21 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΕΡΑ ΕΙΡΗΝΗΣ..!


Όρκους αγάπης δίνουμε.
Ελέγχουμε την ελευθερία.
Τι περιμένεις για την ειρήνη;
Η ειρήνη βρίσκεται στο λιβάδι.
Όχι στην άκρη ενός γκρεμού.
Εσωτερική κατάσταση.
Άοκνη ελπίδα.

Η γαλήνη δοκιμάζεται στην τρικυμία.
Ο πόλεμος δαμάζεται με εκεχειρία.
Άσε το ματωμένο μαχαίρι.
Νύχτες σπείραμε με αίμα.
Που νομίζεις ότι φτάσαμε;
Θερίσαμε ειρήνη άδικου αίματος.
Κινούμενη άμμος η ειρήνη!

Λουλούδια μολυσμένα από υποκρισία.
Τα αηδόνια να μη σταματήσουν το κελάηδισμα.
Ωδή να ψάλλουν στον έρωτα.
Να διώξουν το σκοτάδι από το φως.
Στήριξε τον ήλιο στην ειρήνη.
Nα πάρει πίσω στρωμένους φόβους.
Θημωνιά ειρηνική!

Γυμνό κλαδί ελιάς η προφητεία.
Μέσα στα χέρια ηλιθίων.
Πόλεμος η ανισότητα.
Γαλάζια σφαίρα με πολλά χαμόγελα.
Φυσική κατάσταση και ύψιστο αγαθό.
Πριν έρθει η χαριστική βολή.
Σωσίβιο η ειρήνη!

Θαμμένες αγάπες.
Ασπρόμαυρα πάθη.
Τόπος είναι όπου υπάρχει το κορμί μας.
Καμμένα αντίσκηνα γυρίζουν τη γη.
Παιδιά στα εννέα βήματα.
Κάλεσε μια ήσυχη ζωή.
Αξιοπρέπεια ειρηνική!

Ουτοπική αδιαφορία.
Αν δε γυρίσεις την πλάτη.
Λόγια ειρήνης σε τύμπανα πολέμου.
Να ξαναβάψουμε μπλε τον ουρανό.
Τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Μια μέρα ειρήνης.
Μια άλλη μέρα της γης!

# διεθνής ημέρα ειρήνης
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...