ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΑΝΗΣΥΧΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

23 Απριλίου 2017

ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ!

Ίσως να έχουμε αναρωτηθεί κάποτε για την πορεία μας στη ζωή και το τι κάνουμε σ' αυτήν. Ερχόμαστε μόνοι μας, ζούμε την πραγματικότητα επίσης μόνοι μας και φεύγουμε χωρίς επιστροφή. Η πορεία αυτή είναι μια μοναχική παρένθεση μέσα στα όρια της κοινωνικής αποξένωσης. Μόνοι λοιπόν θα δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να περάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Βοήθειες μπορεί να βρούμε στο δρόμο μας πάρα πολλές, αλλά τις αποφάσεις χρειάζεται να τις πάρουμε κι αυτές μόνοι μας. Ζούμε σε απομόνωση μέσα στα λευκά κελιά, αφήνοντας απέξω ανεκτίμητες συναισθηματικές αξίες. 
Από που ερχόμαστε, πως πορευόμαστε και που καταλήγουμε; Ξέρουμε τι περιμένουμε; Τι θέλουμε; Τι δίνουμε; Τι παίρνουμε; Ζούμε αληθινά ή απλά υπάρχουμε; Αναπάντητα ερωτήματα που οι λύσεις τους ίσως να βρίσκονται σε κάποιες σκοτεινές μαύρες τρύπες! Σ' αυτήν την αγωνιώδη διαδρομή προσέχουμε μόνο τον εαυτό μας και τίποτα περισσότερο. Να τον προστατέψουμε για να μην πληγωθεί, ρίχνοντας το βάρος στα εγωιστικά χαρακτηριστικά του. Νομίζουμε ότι έτσι δίνουμε ποιότητα στην αξία της ζωής, ενώ στην πραγματικότητα κουκουλώνουμε αυτή με την αδιαφορία, δημιουργώντας τετριμμένες προτεραιότητες στη θέση των βασικών.

Την αγάπη που μεταφέρουμε μέσα μας και δίνει μεγάλη αξία στη ζωή, μη φοβόμαστε να τη διοχετεύσουμε σε όλους τους ανθρώπους κι ακόμα περισσότερο στους πληγωμένους! Από μόνη της είναι πηγή χαράς. Όποτε νιώσουμε το "σ' αγαπώ" να το λέμε έγκαιρα και χωρίς επιφυλάξεις, για να μην έρθει εκείνη η στιγμή και γίνει πολύ αργά. Θα ήρθαμε κάποτε κι εμείς σε παρόμοια κατάσταση και γνωρίζουμε πόσο υπερπολύτιμη είναι. Κι όταν αυτή χορηγείται απ' την καρδιά μας αληθινά και δυνατά, τότε σίγουρα επιστρέφεται με αντανάκλαση πίσω και σε μας.

Την ευτυχία που έχουμε μεγάλη ανάγκη και την κυνηγάμε για να την πιάσουμε, είναι πιο ωραία να εκδηλώνεται από μας. Η ευτυχία είναι αυτόφωτη, πηγάζει απ' την αγάπη και την ηρεμία μέσα μας, πολλαπλασιάζεται απ' τις χαρές και τα χαμόγελα, συντηρείται απ' το παρόν και τις στιγμές και πεθαίνει από τα δάκρυα και τον πόνο! Δεν είναι προορισμός, αλλά μια συνεχόμενη διαδρομή. Γι' αυτό καλό θα 'ναι να είμαστε νηφάλιοι και να μην τη στηρίζουμε σε εξωγενείς παράγοντες, αλλά να την αναζητάμε ανάμεσα στα απλά!

Η ευγνωμοσύνη που νιώθουμε για τη ζωή, είναι μεγάλη υπόθεση και δεν πρέπει να τη θεωρούμε δεδομένη! Μας διαφεύγει ότι ζούμε προσωρινά πληρώνοντας νοίκι! Όταν υπολογίζουμε στην υγεία μας, τότε θα 'μαστε έτοιμοι ν' αντιμετωπίσουμε όσες άσχημες στιγμές εμφανιστούν μπροστά μας. Έτσι μόνο θα καταλήξουμε να έχουμε ακόμα περισσότερα. Ευγνωμοσύνη επίσης είναι όλα όσα έχουμε. Άλλωστε όλα είναι στο παιχνίδι της ζωής.


Η αλήθεια είναι στο χέρι μας να την αναγνωρίσουμε. Χρειάζεται όμως να τη λέμε πρώτα στον εαυτό μας, για να είμαστε εντάξει στους απολογισμούς. Σε ότι κι αν λέμε ή κάνουμε, να είμαστε αληθινοί. Η αλήθεια μερικές φορές δεν είναι γλυκιά και γι' αυτό δεν κάνει όλους τους ανθρώπους χαρούμενους. Προτιμότερο όμως είναι να μη μας χωνεύουν, παρά να προσποιούμαστε και να μας θέλουν γι' αυτό που δεν είμαστε! Θα το διακρίνουμε καλύτερα όταν έχουμε έναν ειλικρινή εχθρό, από ένα φίλο που λέει ψέμματα.


Βασικότερο όλων αυτών για να πορευτούμε, είναι ανάγκη να λέμε αυτό που νιώθουμε αληθινά και να μιλάμε σαν να έχουμε απέναντι τον εαυτό μας. Είναι η κατάλληλη πρόβα, κάτι σαν ένα κρασ τεστ, για να κατανοήσουμε το συναίσθημα του συνομιλητή μας. Μπορεί να μην αρέσουν όσα θα πούμε, αλλά θα μας προστατεύει από απρεπείς συμπεριφορές και είναι ικανό να μας προφυλάξει από παρεξηγήσεις.


Τα προβλήματα κι οι δυσκολίες της στιγμής, κάνουν να ξεχνάμε ότι ο χρόνος που αφήνουμε πίσω μας, είναι ο καλύτερος σύμμαχος και φίλος μας. Είναι εκείνος που χορηγεί τις μέρες σαν παυσίπονα, μέχρι να επουλώσει όλες τις εσωτερικές πληγές. Στο τέλος αφήνει έντονα το αποτύπωμα κάποιας ανάμνησης ή νοσταλγίας. Αυτό βοηθάει να αποκρυπτογραφούμε πιο ήρεμα και ξεκάθαρα τα γεγονότα που πέρασαν με τους πρωταγωνιστές τους.


Να θυμόμαστε ότι στο τέλος θα πάνε όλα καλά, γιατί αν δεν πάνε καλά δεν είναι το τέλος. Η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας, που πολλές φορές μπορεί να 'ναι άνισος! Στο χέρι μας είναι να τον φέρουμε εκεί που θέλουμε, αρκεί να μη λυγίσουμε κι εγκαταλείψουμε. Μ' αυτό το σκεπτικό προχωράμε, αντλώντας δύναμη απ' την ψυχή μας μέχρι να περάσει η μπόρα. Όσα σύννεφα μαζευτούν, θα βρίσκουμε τρόπους για να φέρνουμε τον ήλιο δίπλα μας. Να αντλούμε τη θετικότητα των περιπτώσεων, επειδή είναι ένα μέσον κατά της απογοήτευσης κι εξαρτάται από μας.

Όλα αυτά βέβαια και άλλα ακόμα εκτιμώ ότι δεν είναι ικανά να φέρουν κοντά τους ανθρώπους. Είναι όμως μερικά καλά βήματα. Για να φτάσουμε σε κάποια ηλικία έχουμε περάσει από πολλά στάδια μετάλλαξης και το περιβάλλον με τα βιώματα παίζουν κι αυτά το ρόλο τους. Αυτό διαπιστώνεται εύκολα και σε μια δομημένη φιλοσοφία ολόκληρης κοινωνίας... όπως είναι μιας πόλης. Οι αντιδράσεις, οι συνήθειες, τα βλέμματα, οι κινήσεις, ο πλούτος, ακόμα και οι κλιματολογικές συνθήκες αφήνουν έντονα τα αποτυπώματα πάνω της. Ευχή και όραμα συγχρόνως κάνω-αλλά και μια προτροπή-, να δραπετεύσει κάποτε ο άνθρωπος απ' τα εσωτερικά λευκά κελιά της απομόνωσης και ν' αφεθεί κάποτε στην αγκαλιά της αγάπης, μήπως καταφέρει να σώσει την ψυχή του πριν πεθάνει!

από βίντεο δικό μου

14 Απριλίου 2017

ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΑ!


"Φιλοσοφημένες" πασχαλινές απορίες που έχουν καταγραφεί και ειπωθεί κατά καιρούς σε σκέψεις και συζητήσεις, αλλά δεν έχουν αναλυθεί τόσο στη λαϊκή συνείδηση. Κατά τη γνώμη μου, μερικά έχουν περάσει απ' το χωνευτήρι της κοινωνίας σαν εντελώς φυσιολογικά, ενώ άλλα έχουν ξεπεράσει τις όποιες αναστολές και κατάφεραν να καθιερωθούν. Ίσως να υπάρχουν κι άλλα, αλλά το σίγουρο όμως είναι ότι στο πέρασμα των χρόνων αυτά θα εξελίσσονται και θα πολλαπλασιάζονται. Δείτε αμέσως παρακάτω πόσα έχουν σχολιαστεί γύρω από κάθε γιορτή του δικού μας Πάσχα. Έχει σημασία αυτό, γιατί σε άλλες πολιτείες να μην είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Ποτέ όμως απ' αυτά δεν κατάφεραν να ξεκολλήσουν από πάνω μας, αλλά αντίθετα αφέθηκαν στη λατρεία της παράδοσης, ώσπου πέρασαν και στη συνείδηση! Ας δούμε όμως τι έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα από τις πασχαλινές κοινωνικές συνήθειες μας.

1.- Γιατί κυρία μου ντύνεσαι προκλητικά; Τι τα θες μανταμίτσα μου τα μίνι, τις περίτεχνες κομμώσεις, τα ακριβά στολίδια και τα ξώβυζα; Σε εκκλησία βρίσκεσαι κι όχι στα μπου…(ζούκια). Αυτός ο χώρος ένα απλό ντύσιμο χρειάζεται με την ελεημοσύνη, τη φιλανθρωπία, τη σωφροσύνη και την ταπεινότητα. Πότε θα μάθεις επιτέλους, πως όταν βρίσκονται με την οικογένεια τους οι άντρες, δεν έχουν την ανάλογη άνεση και ευχέρεια να σε χαζέψουν, όσο όταν βρίσκονται χωριστά;

2.- Γιατί να επικρατεί μέγας ανταγωνισμός τόσων πανάκριβων αρωμάτων, αφού η ευωδία απ' το λιβάνι είναι αρκετά κατανυκτική για τον ιερό αυτό χώρο και πιο θεϊκή; Οι συνδυασμένες μυρωδιές απ' το λιβάνι και το Cristian Dior της διπλανής, μας στέλνουν αδιάβαστους!

3.- Γιατί κάτι τέτοιες ώρες να οργιάζει ο "κοινωνικός σχολιασμός"(κοινώς κουτσομπολιό), απ' τις θείτσες για το τι και πως το φοράει η κάθε μια, ποιος είναι ο τζες που "σέρνει" δίπλα της, πως είναι έτσι τα παιδάκια της κ.τ.λ.;

4.- Γιατί κάθε χρόνο να μαζεύονται όλο και περισσότεροι ανεγκέφαλοι και κομπλεξικοί(κοινώς μ@@@κισμένα), που για να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο πλήθος πετάνε δίπλα σου δυναμιτάκια; Και τώρα πρόσεχε εσύ κακομοίρη μου μην παρασυρθείς και τα περάσεις για χειροβομβίδες κρότου λάμψης και ψεκαστείς ασυνείδητα με μαλόξ, λες και περιμένεις τα μπατσόνια!

5.- Γιατί στην κατάνυξη ο τρισμέγιστος παπάς σηκώνει όσο μπορεί ψηλά τη λαμπάδα με το Άγιο Φως(λες κι απευθύνει ναζιστικό χαιρετισμό) κι απ' το χέρι του να κρέμεται το αφηνιασμένο πλήθος, όπου αλαλάζοντας με γηπεδικά συνθήματα και προκειμένου να τη φτάσει, δίνει μάχη σαν αγέλη, για το ποιος θα 'ναι ο τυχερός που θα πρωτανάψει;

6.- Γιατί κάθε φορά ευλογημένε κι άγαρμπε άνθρωπε απειλείς με τη λαμπάδα σου, να κάψεις το παλτό, το σακάκι ή τη γούνα μας; Έχουν καταγραφεί άλλωστε περιπτώσεις που μυρίζει καψαλισμένο μαλλί, όταν κάποιες γυναίκες αφού έχουν ρίξει ένα κιλό λακ στα μαλλιά, έρχεται απρόσεκτα ο πίσω της με τη λαμπάδα του και τα κάνει παρανάλωμα!

7.- Γιατί δεν έχουν απαγορευθεί απ' τους ναούς εκείνες οι "αθώες" παιδικές λαμπάδες, που έχουν πάνω τους διάφορες παραστάσεις, κούκλες ή σούπερ ήρωες που συνήθως ανήκουν στην αντίθετη θρησκευτική μεριά και δεν έχουν καμιά σχέση με το νόημα της Ανάστασης; Και πως γίνεται εκ των υστέρων πάντα να φρικάρουμε απ' το απρόσεκτο κάψιμο της λαμπάδας και της παράστασης;

8.- Γιατί δεν έχω καταλάβει ακόμα, ότι ενώ η Ανάσταση συντελέστηκε το μεσημέρι(κατά τας γραφάς), πρέπει ντε και καλά να την κάνουμε ακριβώς τα μεσάνυχτα, χωρίς καν να μπορούμε να δοκιμάσουμε τη μαγειρίτσα;

9.- Γιατί αμέσως μετά το Χριστός Ανέστη του παπά όλοι οι ξεληγωμένοι πιστοί τρέχουν με τα πόδια στον ώμο, μην τυχόν και κρυώσει η μαγειρίτσα;

10.- Γιατί πρέπει επίσης μετά το Χριστός Ανέστη να φιλήσεις όλο σου το σόι, λες κι ήταν εξαφανισμένοι κι είχες χρόνια να τους δεις; Ευτυχώς που επικρατεί νηστεία καλά μου παιδιά και φρενάρουμε το στόμα μας από τζατζίκι!

11.- Γιατί γίνεται κακός χαμός στο σπίτι γύρω στις 11 το βράδυ πριν την Ανάσταση, όταν ξαφνικά όλοι στην οικογένεια συνωστίζονται έξω από ένα μπάνιο, όπου εκεί ακριβώς ακούγονται τα πιο απίστευτα "αναστάσιμα" μπινελίκια;

12.- Γιατί αμολάνε διάφορες εξυπνάδες απ' το στόμα τους σαν κλ@@@ά, κάποιοι με ατάκες που δεν έχουν καθόλου σεβασμό, όπως λ.χ. όταν τους λες: "Χριστός Ανέστη", αυτοί σου απαντάνε: "Μαγκιά του";

13.- Γιατί-εφόσον υπάρχουν τα διάφορα παγκάρια-να περιφέρει ο δισκοφόρος της εκκλησίας τον δίσκο κατ' εντολήν και επιτάσεως του παπά, με σκοπό να μας φέρνει σε δύσκολη θέση ως προς τη συνεισφορά, μπροστά στα βλέμματα άλλων παρευρισκομένων και μ' αυτόν τον άγαρμπο τρόπο, να μας υποχρεώνει να δώσουμε χαρτονόμισμα;

γιατί... γιατί... γιατί; 

Μέρες που είναι...


ΑΝΤΕ, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!
ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ!
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ 'ΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ!

04 Απριλίου 2017

ΠΡΟΣΜΟΝΗ!


Ένας ερχομός μπορεί να σκοτώσει το αβυσσαλέο συναίσθημα της προσδοκίας και να γεμίσει υπόνοιες, φόβους, ανασφάλειες και αμφιβολίες. Να δώσει ένα τέλος στο μυστηριώδες μέλλον, όπου το χαοτικό παρόν θα πάρει πρώτη θέση για να παλεύει μόνο του στη διεκδίκηση της καθημερινής ρουτίνας. Το ενδιαφέρον για το μέλλον θα επισκιαστεί απ' το παρόν και θα εστιαστεί αυτό με τη σειρά του σε τετριμμένους και μελαγχολικούς πειραματισμούς και ουτοπικούς διαλόγους καταρρακώνοντας τη σκέψη. 
Ζωή ολόκληρη σαν ένα αλληλένδετο παζλ προσμονής, που έδινε με μια απλή φωτογραφία του μυαλού κίνηση στην ελπίδα, θα βρίσκεται τώρα να χαροπαλεύει σε κάποιο σκοτεινό προθάλαμο για να ανανήψει. Εκεί μέσα στην προσμονή καθρεπτίζεται το νόημα και το ενδιαφέρον. Κι εκείνες ακόμα οι ευχάριστες στιγμές θα μετριάζονται αργότερα από τις ψευδαισθήσεις και θα φαίνονται μικρές κι ασήμαντες στο πέρασμα του χρόνου. Η προσμονή για το καλύτερο απ' αυτό που περνάμε, θα είναι ο επίγειος συμβιβασμός μας. Θα είναι ο παράδεισος που έχει μέσα όλα όσα περιμένουμε. Η προσδοκία μιας ανάστασης από κάποια ζωή που πέθανε. 
Κι όμως έχει μεγάλη δύναμη. Μπορεί να καταρρίπτει στοιχειωμένα παραμύθια και να καταστρέφει ανδρείκελα του μυαλού. Μόνο όσοι τη ζουν μπορούν να καταλάβουν το υπέρτατο σχέδιό της. Δε δίνει μονάχα αξία στο στόχο, αλλά η μεγάλη ένταση της λαχτάρας και της αγωνίας της αποκαλύπτει τη μοναδικότητα του προσδοκώμενου. Η προσδοκία της πραγματικότητας. Προτιμότερη η προσμονή από έναν παταγώδη ερχομό σου. Να σε περιμένω δηλαδή και να μην έρχεσαι. Γι' αυτό όταν έρθεις, σε παρακαλώ, βγάλε τις γόβες σου και μην κάνεις θόρυβο, αλλά προπαντός ούτε κρότο. Μη μου τσαλακώσεις τον ουρανό, γιατί βαρέθηκα να φτιάχνω αστέρια. Στα προσόντα της φύσης μας είναι και η εγκατάλειψη.
Κι όμως, εμείς που κάποτε δεν αντέχαμε στη σιωπή, καταφέραμε να φτάσουμε ως εδώ! Φυγές που γίνανε βροχή. Περιμένοντας το πολύ, γευόμαστε το λίγο. Πέρασαν κι αφήσανε σημάδι ένα μικρό ορίζοντα. Σ' αυτό βοήθησαν οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες με τις υποσχέσεις, οι οποίες πρόσφεραν περισσότερες σκιές στην ψυχή! Νομίσαμε ότι αυτά μας έκαναν πιο ώριμους στις επιλογές και πλούσιους στη σκέψη, αλλά στην ουσία γέμισαν την καρδιά με προβληματισμούς και επιφυλάξεις, ώσπου στο τέλος πιαστήκαμε αιχμάλωτοι στις φοβίες. Έτσι η προσμονή που παραμόνευε, πήρε τη θέση μιας αλλιώτικης αβέβαιης ζωής και πλασματικά αισιόδοξης, δίνοντας τόνο στην εικονική ελπίδα και στο όνειρο, σφυρηλατώντας άψυχα είδωλα.
Μακάρι όλα να ήταν αλλιώς. Να ερχόσουν λίγο κοντά μου ή μάλλον να ερχόμουν και να καθόμουν δίπλα σου. Να άφηνες μια θεσούλα πλάι σου κι ας υπέθετα ότι δε θα χωρέσω. Απ' αυτό και μόνο θα αναποδογύριζα τον κόσμο όλον. Εφόσον δε μπορείς, σεβάσου τουλάχιστον αυτήν την ίδια την προσμονή. Κι αν δεν έχεις βρει ακόμα τι θες, μείνε εκεί... καλύτερα μην έρχεσαι, γιατί θα την τρομάξεις και σηκωθεί να φύγει.

20 Μαρτίου 2017

ΘΑ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ..!


Ο δρόμος για τον Παράδεισο περνάει μέσα απ' την Κόλαση. 

Όταν η ανάσα μου γυρίζει στο κρύο... 
Θα σε σκέφτομαι.
Εκεί έξω στο μαρτύριο.
Δύσκολη η σιωπή.
Τα χείλια στεγνά.
Το δέρμα μου μεγάλωσε.
Η τύχη καθορίστηκε.
Ανίσχυροι στο σκοτάδι.
Τι γυρεύω στην αυλή εδώ απόψε;
Εθισμένος στο "δηλητήριο".
Παραδόθηκα σε αιφνίδιους πόνους.
Θα υπάρχει γέλιο μετά από κάθε πόνο.
Βαδίζω από λάθος.
Αλυσοδεμένος με νόθες αγάπες.
Και τα όπλα θαμμένα.
Τα νύχια να μπήξω στη σάρκα.
Να κατέβω τον τοίχο.
Λευτεριά στον έρωτα να παραδώσω.
Μυρωδιά από ζωή στην τρώγλη.
Πάτησες το pausse.
Από κάτω κενό.
Τα πλοία μείνανε αραγμένα.
Άλυτοι άνθρωποι!
Με βράγχια ανασαίνω.
Άργησες...
Κάθε φορά που έρχεσαι φέρνεις τη βροχή.
Θα υπάρχει ηλιοφάνεια μετά από βροχή.
Σκαρφάλωσα στα φτερά σου.
Οικοδομήσαμε δρόμο χρυσό.
Μαύρα παραμύθια πάλεψα.
Τυλίχτηκα στις φλόγες.
Ομολογώ συγνώμες πάνω μου.
Όνειρα σκόρπια φέιγ βολάν.
Καταπίνω την κραυγή.
Μη λυπηθώ με δάκρυα.
Ένα μπουκάλι ουίσκι και μια μερίδα ψέμματα.
Πανάκριβο λάφυρο η αγάπη.
Δεν αντέχω να σε βλέπω.
Μες την αμφιλύκη.
Σκαλίζω τα μέρη της λήθης.
Γκρεμνοί ατέλειωτοι.
Όποτε θέλεις αποχωρείς.
Δε μπορείς ποτέ να φύγεις.
Κι η ζωή δεν περιμένει κανέναν.
Με περιμένει ένας άγριος κόσμος.
Θα σε σκέφτομαι..!
Εδώ πάνω στο σταυρό!

Υ.Γ.: Πόσο γλυκιά είναι απόψε η νύχτα! Χάνομαι στο άγριο χαμόγελό της. Αρχίζει να παραμιλάει η άνοιξη... μην ανησυχείς..!

06 Μαρτίου 2017

ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ!


"Ανάμεσα σ' ένα ομιχλώδες τοπίο διέκρινε ν' αναποδογυρίζεται ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Να γίνεται κι αυτό μέρος σεναρίου μιας σύγχρονης τραγωδίας. Κανένα απλωμένο χέρι δεν είναι ικανό ν' αλυσοδέσει την ψυχή του. Ανοίγει το στόμα για να μιλήσει και δεν ακούγεται! Οι λέξεις περισσεύουν και μεταμορφώνονται σε ρουκέτες που πέφτουν στο έδαφος με υπόκωφη διάθεση. Κι αυτές με τη σειρά τους ανοίγουν μια τεράστια τρύπα στο κενό, δίνοντας ώθηση τεράστια στο "θέλω" και στο "κάνω"! 
Ζητάει επίμονα να συναντήσει τον εαυτό του για να τον τιμωρήσει, νομίζοντας πως μ' αυτόν τον τρόπο θα κάνει ταμείο, πριν τον αδειάσουν οι άλλοι. Κι όλο αυτό το κάνει βιαστικά, για να προλάβει να μην πονέσει! Με βήματα μισά σε γεμάτες νερό λακκούβες βγήκε σεργιάνι στη νύχτα να περιπλανηθεί. Δεν ξέρει γιατί διάλεξε αυτήν τη γκρίζα μέρα, αλλά στο τέλος αναρωτιέται αν όλες αυτές οι σταγόνες της βροχής ήταν για 'κείνη που δεν είχε δυνάμεις να παραμείνει ή για τον ίδιο που άντεξε τόσο πολύ! Βρίσκεται σε μειονεκτική θέση για να διευκρινίσει αυτό κι εκτιμά ότι δε θ' ανακαλύψει ποτέ αυτήν την απάντηση. Πόσο κάνει άλλωστε η ζωή χωρίς ρίσκο; Προσπαθεί μάταια να βγει απ' την καταιγίδα στεγνός, ανάλαφρος κι εντυπωσιασμένος. Το μόνο που μένει όμως απ' όλα αυτά που χάνονται, είναι αυτό το σύμπτωμα του ευεργέτη πόνου ν' αλυχτά, για να τον σημαδεύει και να του θυμίζει ότι κάτι πάντα θα του λείπει. Έτσι χτυπημένος κι ευάλωτος από παντού αφήνεται για να γιορτάσει εκείνο που δε μπόρεσε να χορτάσει. 
Ρίχνει λοιπόν το βλέμμα του ψηλά στην πρώτη ξεθωριασμένη πινακίδα που αντίκρισε μπροστά του, σαν να εκλιπαρεί για να σωθεί! Ανεβαίνει τη μουσκεμένη σκάλα, χωρίς ν' αγχώνεται να βρει την τελειότερη λέξη και την κατάλληλη... εκείνη που θα δώσει άλλο νόημα στην πράξη. Αποκαμωμένος πια απ' την πιο πρόσφατη περιπέτεια, προσπαθεί ν' αδειάσει την ψυχή του μέσα απ' την κάπνα κι απ' το ποτήρι κάποιου χαμηλόφωτου μπαρ. Κι η ψυχή του όμως ανίκανη ν' αντισταθεί, ανεμίζει-πότε από δω και πότε από κει-σαν ένα κουρέλι από σύννεφο. Χωρίς να καταλάβει καλά-καλά εγκλωβίζεται σε ζωές άλλες, αφού δε μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από 'κείνη. Το μόνο που τον νοιάζει είναι να βγει, για να κρυφτεί μήπως και ξεχάσει για λίγο! Αδειάζει το ουίσκυ με τον πάγο άπληστα σαν να ζει απ' την αρχή, τυλίγοντας το μυαλό του μέσα στην αιθαλομίχλη απ' τα τσιγάρα. Καταφέρνει όμως να γεμίζει από σκέψεις! Κι αυτές μαθαίνει ότι είναι σαν τα πηγάδια που δε στερεύουν ποτές. 
Η στοιβαγμένη ζωή του χτίστηκε πάνω σ' ένα ανεξίτηλο και τρομαγμένο γιατί! Μέσα σ' αυτό το άθλιο ποτάδικο με τα μισοσκόταδα και τ' ασπρόμαυρο πάτωμα θέλουν όλοι να γίνει το πιόνι τους. Κοιτάζει δίπλα του και βλέπει ένα άλλο σκηνικό-γνώριμο απ' τα παλιά-, που 'χε χρόνια να μυρίσει και να γευτεί! Ξεγελιέται στο περιβάλλον της μεθυστικής μουσικής και παίρνει τη θέση του θύματος σ' αυτήν την ιδιόρρυθμη παγίδα, νομίζοντας ότι θα εξιλεωθεί και θα παραμείνει έτσι άτρωτος. Προσπαθώντας να συνηθίσει την ερημιά του, στην ουσία θεριεύει τον τρόμο. Τ' αποτυπώματα απ' τις πληγές που άφησαν πάνω του, είναι τόσο έντονα που δε γιατρεύονται με τέτοια σαθρά υλικά. Άδεια μπουκάλια κι εφήμερες σχέσεις ξύνουν αυτές τις πληγές κι αφήνουν σημάδια βαθύτερα και τσουχτερά.


Όπως και τότε-θυμάται-, που τα νύχια μπήγονταν στη σάρκα, για να υπακούσουν στο κάλεσμα εκείνης της υπέρτατης ηδονής! Δεν κάνουν τίποτα άλλο όμως απ' το να στριφογυρίζουν την ψυχή γύρω απ' τον αποχυμωτή της αβύσσου και παρέα με το κορμί του να στροβιλίζονται σ' έναν όμοιο χορό, στραγγίζοντας όσες σταγόνες έχουν απομείνει! Έτσι λοιπόν η μονότονη μπόρα που ξέσπασε σ' ένα κενό δωμάτιο εδώ και ώρες, κούρασε και δεν κατάφερε να διώξει τη βρωμιά. Ήταν όμως τόσο δυνατή που έφραζε το δρόμο."

Υ.Γ.: Με τούτο δω το κείμενο είχα συμμετάσχει προ πολλού σε ένα δρώμενο με τίτλο "Ιστορίες της νύχτας", που είχε διοργανώσει η αγαπημένη, δημιουργική και πολυμήχανη Αριστέα μας κι είχε φιλοξενηθεί στο εξαιρετικά ευρηματικό και εμπνευσμένο ιστολόγιό της "η ζωη ειναι ωραια...". Για την ιστορία έχω να πω, ότι το είχα γράψει αρχικά χωρίς διάθεση συμμετοχής και κάτω από έντονη συναισθηματική φόρτιση. Η τύχη όμως διάλεξε τη στιγμή να συμπέσουν τόσο η γραφή αυτού του κειμένου, όσο και η ίδια η διοργάνωση του δρώμενου. Κάπως έτσι θεώρησα σημαδιακή αυτήν τη σύμπτωση κι όταν έγινε αντιληπτή η εν λόγω διοργάνωση, το έστειλα χωρίς άλλη σκέψη για να το δημοσιεύσει η Αριστέα μας στο δικό της, επειδή απείχα τον καιρό εκείνο από το δικό μου ιστολόγιο. Με την ευκαιρία λοιπόν αυτής της αναδημοσίευσης θέλω να την ευχαριστήσω-έστω και πολύ αργοπορημένα-για ακόμα μια φορά κι από δω μέσα! Να 'ναι πάντα καλά όπου κι αν βρίσκεται, αλλά ο,τι κι αν κάνει!!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...