ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΑΝΗΣΥΧΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

13 Ιανουαρίου 2017

ONCE UPON A TIME...(στην αδερφή μου!)

Θα 'θελα να μιλήσω ώρες ολόκληρες για ένα ξεχωριστό κι ιδιαίτερο πλάσμα, που με κάνει να φαίνομαι αυτός που είμαι... να μην προσποιούμαι... να αισθάνομαι τον εαυτό μου. Κι ας μαλώνω ή νευριάζω μαζί του, γιατί αντιλαμβάνομαι πως μου ασκεί πίεση "ξερόλα". Καταλαβαίνω όμως ότι προκειμένου να δώσει κάποια λύση, ξεφεύγει λιγάκι στη διαχείριση της ομιλίας. 
Χαρακτηρίζεται από έντονη αντιπαράθεση και τόνο φωνής πάνω σε λεπτές ισορροπίες. Το ίδιο όμως γίνεται με όλους, γιατί έτσι είναι ο λόγος της! Δεν παραμένει επιδερμική και απαθής, αλλά μπαίνει στην καρδιά του προβλήματος προσπαθώντας να δώσει ουσιαστικές λύσεις. Παθιάζεται πολύ. Δεν το κάνει απλά για να το κάνει και φυσικά ούτε καν από εμπάθεια. Περισσότερο κακό στον εαυτό της κάνει θα έλεγα, έχοντας να αντιμετωπίσει και προβλήματα άλλων! Γενικά είναι ένα υπερκινητικό άτομο γεμάτο ζωή.
Μου αρκεί μόνο που είμαι μαζί της, να τη νιώθω δίπλα μου όποτε τη χρειαστώ, να με νοιάζεται όσο τα παιδιά της, να με βοηθάει όταν πέφτω, να με στηρίζει όταν σέρνομαι. Μεγαλώσαμε μαζί κάτω απ' την ίδια στέγη, σε ίδιες συνθήκες, παίξαμε στις ίδιες γειτονιές, πήγαμε σχολεία στις ίδιες πόλεις, τσακωθήκαμε αρκετές φορές από παιδιά. Ήρθαμε στον κόσμο με διαφορά τεσσάρων χρόνων. Δεν έτυχε να έρθουμε καβάλα στο ίδιο φύλλο κι αυτό σε συνάρτηση και με την ηλικία, δεν έγιναν ποτέ βασικά εμπόδια προς τα διαφορετικά ενδιαφέροντα. 
Μιλάω για την αδερφή μου, που μου έδωσε πνοή όταν ένιωθα ότι πνιγόμουν. Στέκεται πάντα δίπλα να μου κρατάει το χέρι... την υπεραγαπώ. Δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου για να στέκονται δίπλα μου και ν' ανέχονται αυτόν το φρικτό κι απαίσιο χαρακτήρα με τις ιδιοτροπίες του. Ο,τι χρειαστεί θα το κάνω αμέσως..! Το μεγαλύτερο εμπόδιο σε κάθε σχέση είναι ο εγωισμός. Για ν' αντέξει όμως αυτή η σχέση τόσο καιρό έχει δοκιμαστεί πολλές φορές στο παρελθόν και άντεξε στις ζηλοτυπίες, στις κόντρες και στις φθορές. Θα μπορούσαν να υπάρξουν πολλά εμπόδια. Παραμερίστηκαν ταυτόχρονα μονομιάς ή παρακάμφθηκαν χωρίς άλλη σκέψη και πικρία. 
Λένε πως τα αδέρφια μεγαλώνοντας γίνονται παράξενα και χαράσσουν την πορεία τους σε αντίθετους κόσμους. Καταφέρνουν όμως να συγκεντρώσουν πολλά όμορφα συναισθήματα που σε καμιά άλλη σχέση δε βρίσκουμε, αλλά και ταυτόχρονα πασχίζουμε πάρα πολύ για να τα αποκτήσουμε. Όμως, και σ' αυτήν εδώ τη σχέση δε θα μπορούσε να χωρέσει κάτι άλλο απ' την ίδια την αγάπη... μονάχα αγάπη. Απ' αυτήν ξεκινάμε και σ' αυτήν καταλήγουμε!

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ!


Υ.Γ.-1: Θέλω να προσθέσω κάτι για αυτήν τη σχέση και να μείνει εδώ. Από καιρό ήθελα να κάνω αφιέρωση στο ιστολόγιο στην αδερφή μου κι εκτιμώ ότι τώρα ήρθε η κατάλληλη στιγμή! Κι η στιγμή αυτή καθορίζεται απ' τις δοκιμασίες της ίδιας της ζωής. Είναι ένα άτομο που παραμένει-ακόμα τουλάχιστον-στο πλάι μου... τόσο απλά! Δεν ξέρω πως θα είμαστε μετά από χρόνια, αλλά κάτι μου λέει ότι θα μείνουμε μέχρι τέλους ο ένας δίπλα στον άλλον! Θέλετε η διαίσθηση, θέλετε οι δοκιμασίες που λέγαμε, θέλετε ακόμα ο Θεός... δεν ξέρω, αλλά έτσι αισθάνομαι και το λέω εδώ μέσα για να μείνει σαν αποτύπωμα! Είμαστε δυο αδέλφια που διαπιστώσαμε αυτό τον χρόνο που μένουμε στην ίδια πόλη, ότι δεν ταιριάζουμε... ναι, είμαστε εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά στο μόνο που συμφωνούμε είναι η αγάπη κι η καλοσύνη. Για μένα αυτό δεν είναι περίεργο, αλλά αποτελεί μια ακόμα απόδειξη το πόσο μεγάλη ενωτική δύναμη έχουν αυτά τα τόσο όμορφα και αγνά συναισθήματα!

Υ.Γ.-2: Δε θεωρώ ικανό τον εαυτό μου να συμβουλεύσει κανέναν!
Μπορώ όμως να πω αυτό... έτσι, σαν άποψη: Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δεν είναι απαραίτητο να σκέφτονται το ίδιο με μας. Αυτό ακούγεται λογικό μέχρι ένα σημείο, αλλά όμως καταντάει εγωιστικό όταν με δόσεις πίεσης προσπαθούμε να περάσουμε τη δική μας άποψη. Μια τέτοια προσπάθεια-και σωστή να είναι-, μπορεί να φέρει αντίθετα αποτελέσματα, ενώ στο τέλος κινδυνεύουμε να χάσουμε τον εαυτό μας ανάμεσα στις λέξεις! Μερικές φορές ίσως χρειάζεται να γίνεται έντονα αυτό. Έχω όμως την εκτίμηση αλλά και την πίστη, πως υπάρχουν καλύτεροι τρόποι!

02 Ιανουαρίου 2017

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ..!!!


Τι χρώματα άραγε έχει η αγάπη; Σ' αγαπώ σημαίνει ότι παραχωρώ χώρο μέσα μου, αδειάζω από εγωισμό κι επιφυλάξεις! Ξεχνάω τον εαυτό μου και σκέφτομαι πρώτα εσένα. Κλείνω μέσα μου όλες τις χαρές της ζωής και τα χαμόγελα! Δεν αναβάλω την ελευθερία μου, αλλά τη νιώθω! Κι αν είμαι τυχερός που γνώρισα την αγάπη, θα ξέρω ότι η αιτία θα είσαι ΕΣΥ που βρίσκεσαι γύρω μου!
Άρπαξε λοιπόν την ευκαιρία για μια φορά στη ζωή σου κι άλλαξε αυτόν τον κόσμο με μια καλή πράξη. Κατάφεραν να σ' απογοητεύσουν, να σε χλευάσουν, να σε περιγελάσουν, να σε καταρακώσουν, να σε φοβίσουν, να σου κρύψουν τον ήλιο, να σου σπάσουν τα νεύρα, να σε σταυρώσουν ότι δε μπορείς να κάνεις κάτι για μια μέρα αγάπης... για μια μέρα ειρήνης. Μπορείς όμως να κρατήσεις λίγο χρόνο για να σκεφτείς όλα αυτά. Κλείσε για λίγο τα μάτια σ' όσα σου δείχνουν γύρω σου και δες με την καρδιά σου εκείνη τη μέρα που κανένας δε θα έδινε τη θέση του στη ζωή για χάρη ενός πολέμου, μιας ιδέας, μιας θρησκείας. Οι άνθρωποι θα ζούσαν το ίδιο ίσοι, λεύτεροι κι αγαπημένοι, χωρίς να υπηρετούν υπάρχοντα και συμφέροντα. Τα παιδιά θα χρωμάτιζαν τις αλάνες με τις φωνούλες τους γεμίζοντας τις παιδικές χαρές με τραγούδια, χωρίς να πνίγονταν για ένα κομμάτι ψωμί. Θ' ανοίγαμε διάπλατα τα εξώφυλλα της ψυχής μας, για να μπει εκείνος ο ήλιος ο ζεστός με την ελπίδα μας.  
Μετά απ' όλα αυτά άνθρωπε που έφερες στη σκέψη, άνοιξε τώρα τα μάτια σου, χωρίς βέβαια να ξεχνάς να κάνεις το ίδιο στο μυαλό σου! Μόνο ψάξε... ψάξε τι είναι εκείνο που σου βάζει τις παλάμες στα μάτια και δε σ' αφήνει να δεις. Σου φράζει το δρόμο με τα εμπόδια του πάθους και της έχθρας. Μην ξεχνάς τον άνισο και δίκαιο αγώνα που έχεις να δώσεις, για ν' απαλλαγείς απ' τα εθνικά, οικονομικά και θρησκευτικά οδοφράγματα του μίσους. Μη λες "δεν αξίζει", γιατί αυτό υποδηλώνει φόβο κι ένα δευτερόλεπτο χωρίς αγάπη και ειρήνη που χάνεται, μετράει σε βάρος της ζωής σου. Κι η αξία σου γνωρίζεις ότι είναι ανεκτίμητη. Να λες "θα χάσω, ναι, μπορεί να χάσω"... αλλά όσα και να χάσεις, θα 'ναι απείρως περισσότερα απ' αυτά που σε κάνουν να προδώσεις. Να μη φοβηθείς, να μην τρομάξεις και προπάντων να μην παραδοθείς!
Εμπρός λοιπόν, πάρε τα πινέλα και ζωγράφιζε την αγάπη που ονειρεύτηκες... Όποια χρώματα όμως και να βάλεις δες μονάχα να μην έχουν λήξει, αλλά να 'ναι φρέσκα, ζωντανά κι ανεξίτηλα. Να μη βγαίνουν με τίποτα και ποτέ, αλλά ούτε και να ξεθωριάζουν. Κι αφού λοιπόν διαμαρτύρεσαι ότι δε μπορείς ν' αλλάξεις τον κόσμο αυτόν μονάχος σου, προσπάθησε τουλάχιστον να φτιάξεις ένα μικρό μέρος του... το δικό σου μέρος!


Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ,
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗ!

23 Δεκεμβρίου 2016

ΑΓΑΠΗ, ΚΑΛΟΣΥΝΗ, ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ!

Η "Άγια Νύχτα" είναι ένα πασίγνωστο παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο τραγούδι που με είχε μαγέψει από παλιά. Κι αυτήν τη λατρεία θέλησα να την αποτυπώσω με ταινία. Δε μπορούσα να αντισταθώ και να μην αφιερώσω το χρόνο μου γι' αυτό το υπέροχο μελωδικό κομμάτι. Βέβαια σε ότι κάνω, θέλω να έχω και μια πιο ολοκληρωμένη γνώση. Γι' αυτό λοιπόν έψαξα κι έμαθα γενικά για την ιστορία αυτού του υπέροχου κομματιού. Μια ιστορία που πριν από λίγες μέρες αγνοούσα παντελώς. 
Αυτό το κομμάτι είναι καθαρά εορταστικό κι είναι ραμμένο ακριβώς για την Άγια εκείνη νύχτα και στιγμή που γεννήθηκε ο Χριστός. Οι συνθέτες του πρέπει να είχαν πράγματι τη Θεία Χάρη της έμπνευσης. Είναι τόσο εξαιρετικά δοσμένη και δεμένη για μένα η ιστορία του με το θαύμα της Θείας Γέννησης, που θέλησα να τη μεταφέρω αναφέροντας την ταυτόχρονα μέσα στο βίντεο σαν μια συνέχεια αυτού του υπέροχου χριστουγεννιάτικου μηνύματος.

"Η "Άγια Νύχτα" είναι το διεθνώς γνωστότερο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Γράφτηκε στις αρχές του 19ου αι. και συνθέτες του είναι οι Αυστριακοί Φραντς Ξάβερ Γκρούμπερ(Franz Xaver Gruber) και Γιόζεφ Μορ(Joseph Mohr). Για χρόνια οι δημιουργοί του παρέμειναν άγνωστοι και πολλοί απέδιδαν την πατρότητα του τραγουδιού σε διάσημους κλασσικούς συνθέτες όπως τον Μότσαρτ, τον Μπετόβεν τον Χάυντν ή θεωρούσαν ότι επρόκειτο για κάποιο παραδοσιακό γερμανικό νανούρισμα.
Πρωτοτραγουδήθηκε τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1818 στην εκκλησία του μικρού χωριού Όμπερντορφ(Oberndorf) στην περιοχή του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Οι στίχοι είχαν γραφτεί δύο χρόνια νωρίτερα, από τον νεαρό εφημέριο του χωριού Γιόζεφ Μορ. Στις 24 Δεκεμβρίου του 1818 ο Μορ ζήτησε από τον Γκρούμπερ να συνθέσει μία μελωδία για να συνοδεύσει το τραγούδι με την κιθάρα του. Σύμφωνα με την παράδοση, το εκκλησιαστικό όργανο του ναού δε μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στη χριστουγεννιάτικη λειτουργία, καθώς τα ποντίκια είχαν καταστρέψει κάποια εξαρτήματά του. 
Η ιστορία αυτή ήταν γνωστή, ωστόσο επιβεβαιώθηκε πολύ αργότερα, το 1995, όταν ανακαλύφθηκε μία παρτιτούρα-που χρονολογείται από τους μελετητές το 1820-κι ανήκε στον Μορ, με τον Γκρούμπερ να υπογράφει τη σύνθεση. Στίχοι και μουσική όμως φαίνεται να γράφτηκαν μαζί το 1816. Το 1840 εκδόθηκε πρώτη φορά με την ένδειξη "αγνώστου συνθέτη". Υπήρξε το αγαπημένο τραγούδι του βασιλιά Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Δ' της Πρωσσίας, ο οποίος διέταξε την διεξαγωγή έρευνας για τον εντοπισμό των δημιουργών του. Οι έρευνες ξεκίνησαν το 1854 και τελικά κατέληξαν τόσο στη γνωστοποίηση των Μορ και Γκρούμπερ, όσο και του θρύλου γύρω από τις συνθήκες που γράφτηκε το τραγούδι και που μέχρι πρόσφατα θεωρείτο αληθινή ιστορία.
Η "Άγια Νύχτα" έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 300 γλώσσες και διαλέκτους σε όλον τον κόσμο. Είναι εξαιρετικά δημοφιλής τόσο μεταξύ των Καθολικών, όσο και των Προτεσταντών. Μάλιστα κατά τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο τραγουδήθηκε ταυτόχρονα στην αγγλική και γερμανική γλώσσα από τα αντιμαχόμενα στρατεύματα στο μέτωπο κατά τη χριστουγεννιάτικη ανακωχή του 1914, καθώς ήταν από τα λίγα κοινώς γνωστά χριστουγεννιάτικα τραγούδια και των δύο πλευρών."

Κλείνοντας μ' αυτό το βίντεο που είναι αφιερωμένο στη Θεία (Ανα)Γέννηση και στα αγνά και πανανθρώπινα μηνύματα-όπου στις μέρες μας τα έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ- κι απορρέουν μέσα απ' την Άγια αυτή ιστορία, σας εύχομαι να περάσετε ολόψυχα:

ΚΑΛΑ  ΚΙ  ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΜΕ  ΑΓΑΠΗ,  ΚΑΛΟΣΥΝΗ,  ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ!

από δικό μου βίντεο

18 Δεκεμβρίου 2016

35... ΚΑΙ ΚΑΤΙ!

Το 35 είναι ένας απλός διψήφιος αριθμός που αν τον δεις από διαφορετική οπτική γωνιά φαίνεται να είναι κοντινός, μακρινός ή κάτι ενδιάμεσο. Τόσα όμως περίπου χρόνια και κάτι μέρες παραπάνω πέρασαν για να ξαναδώ πρόσωπα από τα παλιά και να ξεδιπλώσω στιγμές που ζήσαμε μαζί. Να φέρουμε κι άλλους στις παρυφές της θύμησης αφήνοντας το στίγμα τους. Ήταν σαν να γίνονταν έτσι ένα μνημόσυνο ζωντανών ψυχών.

14 Δεκεμβρίου 2016

ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΙ!


Οι επιθυμίες είναι πάρα πολλές και βρίσκονται μέσα στο κόλπο των αντιθέσεων. Ανθρώπινες αδυναμίες που δίνουν ένα νόημα και μια ουσία για να ξεφεύγει το μυαλό. Κάποτε λοιπόν υπήρχε ένας άνθρωπος που ήθελε πάρα πολύ να δει από κοντά έναν χιονάνθρωπο! Έρχονταν κι έφευγαν οι χειμώνες, όπως τα Χριστούγεννα με την Πρωτοχρονιά, αλλά ποτέ όμως δεν είχε σταθεί μπροστά σ' ένα χιονάνθρωπο. 
Είχε ακούσει τόσες πολλές ιστορίες-όταν ήταν μικρός-για τον ασπροντυμένο αυτόν κύριο, που πίστεψε ότι ήταν άνθρωπος κανονικός με ψυχή. Άλλος ευαίσθητος, άλλος αγαθός, άλλος φιλάνθρωπος, άλλος χαρούμενος... κάθε λογιών χιονάνθρωποι είχαν παρελάσει απ' την αθώα παιδική φαντασία του. Είχαν σφηνώσει τόσο πολύ στο μυαλό του, που είχε πιστέψει κιόλας ότι αυτοί ήταν κάποτε άνθρωποι που δεν ήταν επιλογή τους να μένουν έξω στο κρύο, αλλά για κάποιο λόγο τους είχαμε τοποθετήσει εκεί σαν τιμωρία. Έτσι έτρεφε μια ιδιαίτερη συμπάθεια, που όμως άγγιζε τα όρια της λύπης. Και σε χιόνια που έτυχε να πάει, δεν κατάφερνε να βρει ούτε ένα δείγμα από χιονάνθρωπο. Ήταν τόση μεγάλη η λαχτάρα της αντάμωσης με τον χιονάνθρωπο, που αυτή γινότανε δίψα για να τον δει και να τον συναντήσει. 
Μόλις θα τον αντίκριζε μάλιστα είχε σκοπό να τον αγκαλιάσει σφιχτά για να ακουμπήσει πάνω του και να αισθανθεί. Δεν τον ένοιαζε καν αν θα κρύωνε, γιατί άλλωστε και ο ίδιος δεν άντεχε στην πολύ ζέστη. Τον είχε προσαρμόσει απ' τα παιδικά του όνειρα σαν έναν άνθρωπο μοναχικό, χαμογελαστό κι ευαίσθητο που είχε για σπίτι του το κρύο και τα χιόνια. Πέρασαν λοιπόν αρκετά χρόνια ώσπου μια κρύα νύχτα του χειμώνα έριχνε πολύ χιόνι κι οι δρόμοι είχαν καλυφθεί απ' το λευκό πέπλο του. Κι ο άνθρωπος αυτός όταν έπεφτε χιόνι κι είχε βαρυχειμωνιά κάτι τον τρόμαζε και δεν το κούναγε απ' το σπίτι του μέχρι να περάσει η κακοκαιρία. 
Κάποια στιγμή όμως χρειάστηκε να βγει έξω κι όπως ήταν άμαθος απ' το πολύ χιόνι, με δυσκολία μπορούσε να κινηθεί. Δεν έκανε πολλά βήματα απ' το χαμόσπιτο του κι απ' το προαύλιο ακούστηκε μια ψιλή φωνή ξωπίσου του που έμοιαζε σαν παιδική:"ε ψιτ, φίλε!" Αυτή η άγνωστη φωνή τον ξάφνιασε και γύρισε με μιας να δει ποιος ήτανε."εδώ είμαι στη μέση της αυλής... αν μετακινήσεις το σώμα σου απ' το δέντρο θα με δεις" είπε ξανά αυτή η φωνή. Αμέσως έκανε ένα λοξό λύγισμα του κεφαλιού και βλέπει έναν χιονάνθρωπο να στέκεται καταμεσίς. Η χαρά του ήταν τόσο μεγάλη που έτρεξε αμέσως να τον αγκαλιάσει γεμάτος από συγκίνηση. Ο χιονάνθρωπος όμως δεν ήθελε κάτι τέτοιο κι έγνεψε στο μέρος του να μην τον πλησιάσει. Εκείνος δεν αντιλήφθηκε αυτήν την κίνηση και μόλις τον αγκάλιασε έλιωσε με μιας. Δεν άντεξε την αγκαλιά του. 
Οι χιονάνθρωποι είναι τόσο ψυχροί που δεν αντέχουν ούτε σε μια απλή αγκαλιά! Και το χαμόγελο τους ακόμα, είναι ψεύτικο, ειρωνικό και παγωμένο. Έτσι ο άνθρωπος αυτός κατάπιε τη στεναχώρια του κρατώντας ενός λεπτού σιγή, για όσα έλιωσαν στη φαντασία του με το χιονάνθρωπο, αφού αντίκρισε έντονα την παγωμένη αλήθεια της στιγμής!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...