ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ, ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΑΝΗΣΥΧΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

06 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΑΡΑΒΙ!


Δυο χρόνια και πλέον πέρασαν από τότε που άπλωνα τη ματιά μου στο Ιόνιο και τα συναισθήματα απ' αυτόν τον τόπο ίσως να έχουν καλυφθεί από τη συνείδηση. Και φέτος που ξαναβρέθηκα εκεί, δεν ξέρω αν καταχωνιάστηκαν κάπου οριστικά ή απλά κουκουλώθηκαν μέχρι να μαζευτούν από κάποιο μικρό σαπιοκάραβο, αλλά νομίζω ότι αυτό δεν πρόκειται να το μάθω από δω και πέρα. Φαίνεται πως είναι η αναμονή μιας περιπέτειας που δε λέει να λήξει. 
Μέσα σ' όλα αυτά να προσπαθώ να επαναπροσδιορίσω έναν εαυτό, για να αλλάξω τη σημαδούρα και να πιαστώ από κάπου αλλού μέσα μου. Ευτυχώς όμως υπάρχουν τα παιδιά μου, για να θυμίζουν καθημερινά το νόημα στην άγονη γραμμή της ζωής μου. Και μόνο που είμαι δίπλα τους για ν' ακρακουμπάω τη θάλασσα των ονείρων τους, μου δίνουν μεγάλες ανάσες για να ζω πάνω απ' το χώμα και να κατανοώ την ομορφιά της ζωής. Και έχω πολλά ακόμα να κάμω για χάρη τους. Να σκουπίσω τα μονοπάτια τους, να περπατήσω στις ανησυχίες τους, να κρατήσω αναμμένη τη λάμπα στα σκοτάδια τους, να τραβήξω κουπί στις στεναχώριες τους, να ανοίξω το δρόμο για τις χαρές τους, να ζήσω ξανά απ' την αρχή τις απογοητεύσεις τους. 
Απ' το μπαλκόνι του πελάγους εύχομαι μονάχα να περάσει εκείνο το καραβάκι που θα παραλάβει ο,τι παλιό και άχρηστο. Κάτι μέσα μου όμως λέει, ότι αυτό δε θάρθει. Θα παραμένει εκεί αταξίδευτο. Ίσως να 'ναι καλύτερα να μην έρθει ποτέ, γιατί δεν ξέρω και τι θα ξεβράσει απ' τον καταπέλτη του. Τουλάχιστον τώρα έχω δίπλα μου μια νέα σημαδούρα που με κάνει να ανήκω πια στους επιζώντες. Κι αυτό για μένα δεν είναι μόνο ένα απλό σημάδι, αλλά μια καινούργια ζωή.

20 Αυγούστου 2017

ΛΕΥΤΕΡΗ ΨΥΧΗ!


Η ψυχή έχει κολλημένα φτερά πάνω της για να πετά! Να ξεμακραίνει απότομα και γρήγορα απ' την ασχήμια και κακία. Είναι λεύτερη... κι όπως λεύτερη γεννιέται, το ίδιο στερεύει λεύτερη στο βάθος της αιωνιότητας. Το μόνο που ξέρει είναι συνέχεια να πετά και να ξαποσταίνει εκεί που θα βρει ζεστές φωλιές. Κουβαλάει μαζί της κάθε λογιών υλικά, χωρίς να χτίζει δικές της. 
Δε ζητάει κι ούτε ψάχνει τίποτα. Το μόνο που θέλει είναι να περιφέρεται... παντού και πουθενά. Ζει κυνηγημένη, γιατί θέλουν να την αιχμαλωτίσουν. Και προσπαθούν με χιλιάδες τρόπους να την υποτάξουν, να την αυθυποβάλλουν, πότε με νόμους και κανόνες και πότε με έρωτες και υποσχέσεις, μέχρι να την κάνουν κτήμα τους. Έτσι ανυπάκουη όπως είναι, θα ξεγλιστράει και θα αμολάει τη σκιά της σαν μελάνι μέχρι να ξεχαστεί. Κι αυτό τους κάνει να τη φοβούνται. Δε θέλουν να κυκλοφορεί λεύτερη. Εκείνη όμως είναι φτιαγμένη να μην υπακούει σε αρχές και προ πάντων ούτε σε "ειδικούς" και "έμπειρους" κανόνες! Κι έτσι κυνηγημένη, θα πετάει και θα μεγαλώνει μες στον κίνδυνο, χωρίς να την πολυνοιάζει αν κινείται αντίθετα κι αυθαίρετα στο ρεύμα με τους πολλούς. Μέσα από δάση συνειδήσεων θα συνεχίζει την περιπλάνησή της σαν ένας πρόσφυγας στο σύμπαν. Θέλει μόνο να πετάει και να περιστρέφεται προς όλες τις μεριές με τη χαρά. Αλλά όταν χρειάζεται να σωθεί, ξέρει πολύ καλά να φεύγει. Ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι όμως δεν την αφήνουν να βρει την ηρεμία της. Πρέπει να εξαργυρώνει κι εκεί διάφορα τελώνεια. Σε σένα μιλάω που κάνεις ότι δε βλέπεις ή δεν ακούς. Θα 'ρθει όμως κάποτε η στιγμή που θα το εξαργυρώσεις και εύχομαι μονάχα να μην το μετανιώσεις.
Να ρίχνεται στη μάχη με το χρόνο, για να βγει από κει χωρίς απώλειες. Να έχει βοηθό και σύμμαχο την κολλητή της μνήμη. Δε φυλακίζεται και προπάντων δε στριμώχνεται. Κι όποτε γίνει αυτό, τότε εκείνη θα βρει το δρόμο για να δραπετεύσει! Μεταμορφώνεται σαν ένα είδος στριφογυριστής πεταλούδας. Ξεκουράζει τα φτερά της σ' εκείνα τα λουλούδια που μοσχοβολάνε αγάπη, τρυφερότητα και καλοσύνη. Φέρνει τον κόσμο ανάποδα για να κουρνιάσει λιγάκι εκεί που θα γαληνέψει... εκεί που δε θα φοβηθεί... εκεί που θα νιώσει καλύτερα... εκεί που θα ερωτευθεί. Κι αν ακόμα θάβρει όλα αυτά και τόσα άλλα, εκείνο που θέλει πιότερο, είναι να μπορεί να χρησιμοποιεί και πάλι τα φτερά της!

25 Ιουλίου 2017

ΟΝΕΙΡΟΑΝΑΠΝΟΕΣ!


Χρυσάνθεμο ακόρεστης αναλαμπής.
Ροή απέραντου ονείρου.
Ύπαρξη πότισες τη σιωπή.
Στης ζωής το γαϊτανάκι.
Αρχή πρελούδιο ανέμου.
Νυχτιά που γέμισε αστέρια.
Θεού δώρο στον έρωτα.
Ήλιε του Καλοκαιριού.

Χριστού αφιέρωση στο θάμα.
Ρίχνω την καρδιά μου στο φεγγάρι.
Ιδανικά ξεπρόβαλες την Άνοιξη.
Σαν πυγολαμπίδα του ουρανού.
Τo περιθώριο γέμισες χαρά.
Ίδιο όνειρο που ξαναβρήκα.
Αδελφικό αντάμωμα στο γκρίζο.
Να θυμηθώ πως να χαμογελώ.
Απ' τη φεγγαρόστρατα πιο πέρα.

Αφήνοντας πίσω τη στεριά της σκέψης.
Δυο δάκρυα πόθου γίνανε ένα με τη θάλασσα.
Κάνετε τα πάντα να φαίνονται πως αξίζουν.
Δυο βήματα στο λίγο, χαμόγελα στο πολύ.
Ανάσες μου, ρυάκια και γιοφύρια μιας ζωής.

Υ.Γ.: Αν καταφέρω να φτάσω τον ορίζοντα, ίσως απαντήσω και στα τόσα γιατί.
Εκτιμώ όμως πως δεν υπάρχει τρόπος να μάθουμε που πηγαίνουμε. 
Στο παιχνίδι με τις σκιές η έξοδος βρίσκεται στο "άστο να 'ναι".
Να σας κάνω να χαμογελάτε μονάχα και όσο μπορώ.
Δέσατε την αναπνοή μου με το όνειρο!

Με ΑΓΑΠΗ πάντα... 
(στου απείρου την άκρη!)

Χαμόγελο φτερούγισε σκορπίζοντας αμέτρητα ευχαριστώ!!!

*Δήμητρα... δε βρίσκω λόγια..!!!*

08 Ιουλίου 2017

ΧΩΡΙΣ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ!

Όταν κάθομαι να γράψω ένα κείμενο, βάζω από το youtube συνήθως κάποιον ήχο μουσικής να παίζει φτιάχνοντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα που θα δώσει μια ώθηση στη σκέψη για να βγάλω από μέσα μου όσα θέλω να πω και να φωνάξω. Κατά προτίμηση η μουσική που παίζει είναι ανάλογα της διάθεσης του αυτιού, για να ξεκουράζει και να αδειάζει το μυαλό από κολλήματα. Η φόρτιση εκείνη την ώρα μπορεί να πιάνει ταβάνι.
Για μένα αυτά τα δυο ιστολόγια που έχω τη χαρά να μοιράζομαι και να μαστουρώνω ιντερνετικά, είναι ένα διαρκές κι ατέρμονο σκέφτομαι και γράφω. Ένα επαναλαμβανόμενο δούναι και λαβείν δηλαδή. Κάτι σαν μια έκθεση ιδεών ένα πράγμα τοποθετημένες στο μπλέντερ από αλλόκοτες σκέψεις. Να ξεδίνω για μένα αφενός κρατώντας παρέα κάπου-κάπου στη μοναξιά μου κι αφετέρου γράφοντας μπούρδες για όσους με επισκέπτονται. Είμαι ένα απλό όνομα σε μία λίστα. Δε θεωρώ ότι δημιουργώ εκείνη τη στιγμή που γράφω, αλλά πιστεύω ότι αυτό με κάνει να ξεχνιέμαι. Προχωράω έτσι απλά και χωρίς να υπάρχει κάποιο σχέδιο. Τα αχαρτογράφητα νερά ήταν για μένα συναρπαστικά. Τα περισσότερα θέματα που καταπιάνομαι, τα δανείζομαι από την καθημερινότητα και για κάποιο λόγο με κεντρίζουν. Άλλα με αντιπροσωπεύουν, άλλα τα έχουν βιώσει ορισμένοι συνάνθρωποι κι άλλα τα εκτίμησα μέσα από γεγονότα και περιστάσεις. 
Το σπουδαιότερο όμως πλεονέκτημα που έχει αυτό εδώ το ξέφωτο, είναι ότι μπορώ να μιλάω και να βγάζω αυτά που θέλω, χωρίς να κινδυνεύω να με διακόπτουν. Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα στην επικοινωνία δεν είναι η διαφωνία, αλλά το να μη μπορούμε να μιλάμε. Μιλάμε και δεν ακουγόμαστε βρε φίλε, επειδή δε μας αφήνουν να ακουστούμε. Δεν είναι αναγκαίο να συμφωνεί κάποιος ή να διαφωνεί, αλλά είναι απαραίτητο όμως να μπορεί να μιλήσει και να εκφραστεί. Κι εδώ μέσα δε γίνεται μονόλογος, εφόσον έχουμε τη δυνατότητα να αφήνουμε τα ίχνη μας σε μορφή σχολίου. Δεν υπάρχει όμως χειρότερο συναίσθημα απ' το να θέλω να εκφραστώ και να μη μπορώ για διάφορους λόγους να τα βγάλω από μέσα μου. Κι επειδή δε θέλω να το παίξω αθώα περιστερά, αυτήν την κακιά συνήθεια την ξέρω καλά, γιατί έχω υποπέσει σ' αυτή. 
Και τούτο εδώ το ιστολόγιο είναι για μένα ένα καταφύγιο άγονης σιωπής, που μετατρέπεται σε ένα ορμητήριο άναρθρων κραυγών χωρίς απαραίτητα αποδέκτες. Έγινε απλά κι αυτό ένας τόπος του διαδικτύου. Σαν ένας άυλος ήχος που βγαίνει και χάνεται πίσω από την πηγή του. Δε θεωρώ ότι είναι αναγκαίο ή υποχρεωτικό να υπάρχει αναγνώστης, με όλο το σεβασμό που τρέφω προς κάθε συνοδοιπόρο, αλλά τούτο το συγκεκριμένο καταφύγιο θα προσπαθεί να ξετρυπώνει διάφορες πτυχές, που ίσως να παραμένουν ακόμα ανεξερεύνητες. Σέρνει όλα τα συναισθήματα και τα ερεθίσματα με τους προβληματισμούς, που έχει μαζέψει απ' το πουθενά στο δρόμο του. Ο,τι άχρηστα και δεδομένα-για κάποιον άνθρωπο-βρει μπροστά του, προσπαθεί μάταια να τα ξεδιαλύνει απ' τα απαραίτητα για ν' αδειάσει λίγο-λίγο κάποιο φορτίο.
Κι όποτε λοιπόν ξεκινάω να γράψω κάτι, δεν προσέχω καθόλου τον τίτλο της θεματολογίας. Στο τέλος βασανίζομαι περισσότερο για να βρω αυτό το θέμα. Τις περισσότερες φορές ξεκινάω έτσι, χωρίς δρομολόγιο και χωρίς πρόγραμμα όπως κάνω τώρα. Ένα ταξίδι του μυαλού πάνω απ' τα σύννεφα. Δε θέλω απ' την αρχή να ξέρω που θα με βγάλει όλη αυτή η βόλτα, γιατί αυτό το αδηφάγο άγνωστο ανοίγει περισσότερο την όρεξη και κεντρίζει ταυτόχρονα το ενδιαφέρον. Νιώθω καλύτερα στη βουβή αυτή πορεία, γιατί όταν αρχίζει να αχνοφαίνεται προς τα που πάει η άναρχη σκέψη, τότε αυτό λειτουργεί ανασταλτικά για μένα, παρά ενθαρρυντικά για τη συνέχεια. Δε με απελευθερώνει εσωτερικά και πνευματικά. Φρενάρω απότομα, αρνούμενος να κοιτάξω στον καθρέπτη κι αμέσως έρχεται η επιθυμία από μέσα μου για να κλείσω γρήγορα το θέμα. Δε μπορώ να δώσω κάποια εξήγηση τι προκαλεί αυτό το κάτι και δεν ξέρω αν όντως είναι ένα πρόβλημα. Ίσως χρειάζεται να δώσω περισσότερη σημασία σ' αυτό. Να το διαχειριστώ με κάποιον τρόπο.
Έπαψα να ανήκω στα απόλυτα προγραμματισμένα όντα, όπως ήμουν κάποτε ή το έχω μετριάσει αισθητά. Θεωρώ ότι ο άνθρωπος δεν είναι ρομπότ για να προγραμματίζει ή να προγραμματίζεται. Σ' αυτό βέβαια που ήμουν τότε, με είχε "βοηθήσει" κατά πολύ και το περιβάλλον που έζησα. Μεγαλώναμε με το ωρολόγιο πρόγραμμα παντού, που ήταν απλά μια εσωτερική ωρολογιακή βόμβα που περίμενε κάπου να σκάσει και να σου αλλάξει τη διάθεση για τη ζωή. Κάτι τέτοιες συνήθειες που-όπως λένε-ευθύνονταν για όσα μας έχουν καταφέρει πάνω μας ή μήπως όμως ήταν εκείνες που θέλαμε για κάποιο λόγο να συντηρούμε; Ποιος ξέρει... μεγάλη και σύνθετη κουβέντα... λέω να το αφήσουμε εδώ αυτό. Επίσης δε μου αρέσουν καθόλου και γενικά, οι ταμπέλες που έχουμε τη συνήθεια να κολλάμε πάνω μας. Αυτές υπάρχουν για να ξεχωρίζουμε πράγματα ή ζώα και χρησιμοποιούνται μόνο γι' αυτά. 
Μπούχτισα ακόμα να ακούω και να διαβάζω τις διάφορες ψυχαναλύσεις και τις κάθε λογιών διατριβές από "τέλειους" διαδικτυακούς ψυχοβγάλτες. Ειδικά με την εξάπλωση της ασθένειας των λεγόμενων κοινωνικών μέσων και δικτύων, καθένας έχει γίνει κι ένας "εξπέρ" ψυχοβγάλτης, που ειδικεύτηκε-ως συνήθως-στο απρόσωπο διαδικτυακό πανεπιστήμιο. Έχει μαζέψει όλα τα "μάστερ" της ψυχολογίας και έχει πιστέψει ότι είναι έτοιμος να λύσει ακόμα και άλυτα ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα. Ας αναλογιστεί μόνο κανείς, ότι πριν την επιδημία του πληκτρολογίου αν ήξεραν όλοι εκείνοι που πάνε τα τέσσερα. Εντελώς ξαφνικά όμως γίναμε όλοι μαιτρ της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας(για να μην αναφερθώ και για τις υπόλοιπες επιστήμες και μη). Όπως η περί της διατροφής(εκεί κι αν υπάρχει μεγάλος μαζοχισμός!). Με τη διαφορά όμως αυτά που διαβάζουν, πάντοτε θα συμπίπτουν να αφορούν τους άλλους και ποτέ τον εαυτό τους. Η "τελειότητα" του εαυτούλη μας δε μας αφήνει να τα αναγνωρίσουμε. Έλεος πια μ' αυτή τη διαδικτυακή μπαρούφα, καθότι εκτιμώ ότι το "παν μέτρον άριστον" των αρχαίων ημών προγόνων μας, υπερκαλύπτει όλες τις ανάγκες μας. Έτσι λοιπόν προτιμώ να μην αναλύω τη γωνία στο δεκάρικο(ή να ψειρίζω τη μαϊμού), για να δίνω εξηγήσεις στα ανεξήγητα και να ασχολούμαι με αυτά που βλέπω και αισθάνομαι. Απλά γήινα πράγματα που ανήκουν μέσα στη ζωή και όχι έξω απ' αυτήν, δηλαδή όπως είναι το "μ' αρέσει"-"δε μ' αρέσει", "θέλω"-"δε θέλω", "μπορώ"-"δε μπορώ". Η αλήθεια άλλωστε θα παραμένει πάντοτε λειψή και θα βρίσκεται εκεί που δε φαίνεται.
Όσα γράφω συνήθως είναι προσωπικές σκέψεις και αναφορές που εκτιμώ ότι πιθανόν να διαφέρουν και να μη συμπίπτουν. Βασικό όμως χαρακτηριστικό είναι η ειλικρίνεια. Αυτή με έχει κάνει αρκετές φορές απλησίαστο και απόμακρο, αλλά όσο περιφέρομαι θα την υποστηρίζω με σθένος. Δεν εξετάζω αν αυτό είναι λογικό, αλλά αν μπορεί να βοηθήσει. Ποιος ξέρει κι εδώ να απαντήσει κάποιος με σιγουριά πάλι; Αν συνέπιπταν πάντως όλες οι απόψεις, τότε αυτό θα ήταν κουραστικό και δε θα δημιουργείτο αντίλογος. Και η ασυμφωνία υπάρχει για να φέρνει την κουβέντα και το διάλογο. Τουλάχιστον έτσι λένε τα "μαθηματικά". Άσε που θα ανησυχούσα και για μένα, αν τα βλέπαμε όλοι με τα ίδια γυαλιά. Αυτό πάλι που το βάζεις. Σαν αντιδραστικός που είμαι γενικά, μου αρέσει και να τα βλέπω ανάποδα. Έτσι μπορεί να φτιάχνω και αντισώματα στις δύσκολες περιστάσεις. 
Την κακιά στιγμή θέλω να τη στύβω, για να βγάζω όσο μπορώ τη θετική της ενέργεια. Γιατί αν τεμαχίσω, γυρίσω ανάποδα και στύψω την όποια αρνητικότητα, θα δω να πέφτουν κάποια σταγονίδια αισιοδοξίας. Αρκεί να αμολήσω τον εαυτό μου να τα δει και να επιχειρήσω τούτο, χωρίς να εγκαταλείψω την προσπάθεια απ' την αποκρουστική ματαιοδοξία. Ρίχνοντας λοιπόν μια ματιά γύρω μου βλέπω ιστολόγια που προτίμησαν τη σιωπή για διάφορους λόγους, αλλά και για κανένα λόγο... έτσι, χωρίς εξήγηση. Και πίσω από κάθε ιστολόγιο "κρύβεται" ένας άνθρωπος που προσπαθεί να μιλήσει και να εκφραστεί. Ακόμα και να μονολογήσει με τον εαυτό του. Είμαι σίγουρος ότι η απόφαση που πήραν είναι η σωστή για τους ίδιους και τους συγχαίρω. Από την εμπειρία μου γνωρίζω ότι παντού υπάρχουν όρια που τα καθορίζουν οι αντοχές, αλλά κι εσύ να ξέρεις καλά, ότι αυτό το κάνεις πρώτα για σένα. Για να νιώσεις εσύ καλύτερα σύμφωνα με αυτό που θέλεις. Και δεν ξεχωρίζω τη στιγμή εκείνη που σταμάτησες. Αρκεί να γνωρίζεις τι είναι εκείνο που θέλεις. Γι' αυτό και χρόνο να μην έχεις, θα τον βρεις μέσα σου. Όλα κάνουν τον κύκλο τους. Κι ένας κύκλος δεν κλείνει, αλλά ανοίγει μια νέα αρχή. Σε προκαλώ πάντως να προσπαθήσεις ξανά να το δοκιμάσεις, γιατί έχεις τη δύναμη! Δεν είναι ανάγκη να αφήνεις τα ίχνη σου συχνότερα και να ευχαριστείς όσους διαβάζουν αυτά που έγραψες, αλλά ούτε κερδίζεις κάτι όταν εγκαταλείπεις.
Είχε δεν είχε ξαμολύθηκε πάλι η σκέψη μου, που απ' όσο φαίνεται είναι σαν ένα είδος εξομολόγησης. Καιρό όμως που διάλεξα να ξεβγάλω τον εαυτό μου στην πιάτσα και να μονολογήσω, αν και μέσα από τα κείμενα εκτιμώ ότι αφήνουμε αρκετά από τα ίχνη μας. Μπορεί να μη με έβγαλε κάπου αυτή η βόλτα, αλλά τελικά κατάφερα να βαθύνω τη μοναξιά μου.

Υ.Γ.: Είδες ποτέ σου να έρχεται η βροχή μια ηλιόλουστη μέρα; Να γίνεται προηγούμενη κι εσύ να ξημερώνεις σ' ένα γόνιμο και εύφορο λιβάδι; Μην απορείς φίλε μου... έτσι είναι φτιαγμένη η μέρα!

23 Ιουνίου 2017

ΒΡΑΔΙΑ..!


Βράδια χωρίς ξημέρωμα από 'κεινα που τα περνάνε άλλοι με ταξίδια του μυαλού, άλλοι ν' αυτοσχεδιάζουν κι άλλοι να κρύβονται πίσω απ' το φεγγάρι. Βράδια μουντά και μεθυσμένα που όταν φτάνει η ώρα τους, δίνουν τη θέση στη σιωπή!
Κάποια αστέρια όμως δε λένε να κοιμηθούν απόψε. Μυρίζουν τον ερχομό μιας άλλης άνοιξης. Τον προάγγελο ενός ακόμη καλοκαιριού. Άλλοι κοιτάζουν ψηλά για να δουν όσα τρεμοσβήνουν κι άλλοι σκάβουν στα έγκατα της γης για να τα ανασύρουν. Αν για σένα ο ουρανός είναι ακόμα σκοτεινός, τότε φτιάξε αστέρια μόνος σου, για να φωτίσει τούτη τη βραδιά. Αν πάλι σε εμποδίζει το λευκό ταβάνι να τα δεις, τότε φτιάξε χρώμα στην ασπρόμαυρη ταινία σου. Εκεί στην άκρη που δε βλέπεις, βρίσκεται και η αχτίδα απ' το φως. Έτσι γεννιέται η αστροφεγγιά.
Στα ταξίδια του μυαλού πηγαινοέρχονται οι αναμνήσεις. Με βαθιές ανάσες βουτάνε στα σύννεφα χωρίς αναστολές. Κάνουν ταξίδια πάνω απ' τα σουρεαλιστικά σύννεφα ώσπου νάβρουν λίγο ουρανό. Επεξεργασία ενός μυαλού που ψοφάει επίμονα να σκάσει σαν το βουβό το κύμα. Να δραπετεύσει με ένα καράβι πάνω απ' αυτά. Να συντροφέψει ένα τοπίο όμορφο ακονίζοντας τη λεπίδα της μοναξιάς. Να βρει τα ρινίσματα απ' το πρελούδιο της ηρεμίας και μετά να κλείσει το κεφάλι του στις αγκαλιές της φύσης. Και όταν καταφέρει τούτο, τότε αφήνει τη θέση του στην καρδιά.
Υπάρχουν βραδιές, όπου μέσα στη νύχτα μυρίζει ο έρωτας και το σκοτάδι τ' ουρανού αλλάζει χρώμα! Όσο απίθανο κι αν σου φαίνεται, αυτά τα βράδια θα 'ρθουν ξανά! Και γι' αυτά τα βράδια αξίζει να λες ότι η ζωή όσο απλή φαίνεται, άλλο τόσο είναι υπέροχη!!!

ΜΗΝ  ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ  ΚΑΙ  ΜΗΝ  ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΣΑΙ 
ΓΙΑ  ΚΑΘΕ  ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΑ  ΠΟΥ  ΓΙΑ  ΚΑΠΟΙΟ  ΛΟΓΟ 
ΣΟΥ  ΒΑΖΕΙ  ΚΑΠΟΙΟΣ  ΣΤΗ  ΖΩΗ  ΣΟΥ!

08 Ιουνίου 2017

SCAN..!


Ώρες-ώρες μες στην ηρεμία μου, scanάρω μερικές στιγμές που πέρασαν. Κάνω μια σφυγμομέτρηση για να μετρήσω κατά πόσο μπορώ να επιβιώσω με έναν άνθρωπο χωρίς να τρώμε τις σάρκες μας. Κάπου θέλω να κουρνιάσω, αλλά δε με αφήνει ο οδοστρωτήρας που πέρασε πάνω μου. Δεν είναι πως δε θέλω, αλλά φοβάμαι εμάς τους δυο... εμένα και σένα που δε φαίνεσαι. Ίσως και να έχω κουραστεί να ακούω άλλους ανθρώπους. Να λένε τα ίδια λόγια, δίχως να λένε τίποτα. Να ζουν μόνιμα κάτω από ένα "νομίζω" χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουν... να νομίζουν ότι ταυτίζονται με αυτά που διαβάζουν, να νομίζουν ότι ανήκουν στους ολόγιομους, να νομίζουν ότι συμπορεύονται με όσα πιστεύουν, να νομίζουν ότι είναι λεύτεροι, να νομίζουν ότι ερωτεύονται και αγαπάνε... 
Έτσι, στέκομαι σε εκείνους που έχουν την αίσθηση του κάτι και του κάπου. Σαν να με σκέφτεται κάποιος και να με φωνάζει. Να γράφω ακόμα για σένα και τώρα, αλλά εσύ να μη φαίνεσαι πουθενά. Τα χρόνια περνάνε χωρίς να κρατάω τίποτα μέσα μου για μένα. Και δεν το έκανα γιατί δε μπορούσα ή δεν το ήθελα, αλλά γιατί δεν άντεχα να βουλώνω άλλο μέσα μου. Ήθελα δεν ήθελα κρατούσα σημειώσεις από ερεθίσματα ανθρώπων, ακτινογραφώντας χαρακτήρες και συμπεριφορές. Έτσι έφτασα μια μέρα να υπόσχομαι. Σε ποιον όμως; Σε μένα. Κάπως έτσι όμως έχω φθαρεί από αυτήν την κατάσταση, γιατί οι υποσχέσεις υπάρχουν για να κρατάνε μόνο για λίγο. Μετά με μια ευχή και ένα χαμόγελο ξεχρεώνω όλες τις πιστωτικές ζωές. Σε τούτον τον καμβά το μόνο που απομένει είναι να αγκαλιάσω λιγάκι τον εαυτό μου, έτσι για να λειάνω κάπως το δρόμο προς το Γολγοθά, χωρίς να αλλάξω εκείνα τα χρώματα από το φόντο μέσα μου. 
Κι έτσι κάπως πορεύτηκα ως εδώ έχοντας μαζί μου δυο εξαρτήσεις για διαβατήρια... την αγάπη και την ταπεινότητα. Είναι βασικά κριτήρια επιβίωσης και παρόλο που δεν είχα ιδιαίτερο δέσιμο με τους γονείς μου, ωστόσο αισθάνομαι την ανάγκη να τους ευχαριστήσω γι' αυτά τα αγαθά που κόλλησα. Ίσως χρειάστηκε κάποτε να υπάρξει κάποια εύνοια(χέρι βοήθειας ή μέσον κατά πολλούς), αλλά ευτυχώς που δεν υπήρξε, για να μη γίνει αυτό αρωγός στη μικρή ζωή μου. Βαρετοί και σκιεροί άνθρωποι, άτομα εγωκεντρικά και εγωπαθή σε αφθονία ευδοκιμούν παντού, για να μου στενεύουν ακόμα και τα παπούτσια που φοράω. Ορισμένοι άνθρωποι έχουν τον τρόπο τους να μεγαλώνουν συνέχεια την ύλη. Δεν τους μισώ, αλλά τους ευγνωμονώ αφού είναι εκείνοι που με κάνουν να ευχαριστιέμαι τη μοναξιά μου. 
Όχι, δε λυπάμαι εκείνους, αλλά το θάνατο που διάλεξαν να ζουν μαζί του. Σιχάθηκα πια το βόλεμα, αλλά για να μη μπερδευτώ ξανά μαζί του, έκανα την επιλογή μου. Όση ζωή απέμεινε ακόμα να διανύσω, να μην ξεχαστώ μονάχα να την αποθέσω σε άλλα χέρια, αλλά με τη βοήθειά Του να την ορίζω μόνος μου.

26 Μαΐου 2017

ΛΑΜΠΕΡΟΙ ΗΡΩΕΣ("Οι Αντίζηλοι")!


Σήμερα σε τούτη τη γωνιά σερβίρεται μια ακόμα νοσταλγία ή μάλλον ευελπιστεί να κάνει ένα αφιέρωμα σε μια γλυκιά ανάμνηση! Σαν ένας φόρος τιμής στα παιδικά εκείνα χρόνια της αγνότητας και της ξενοιασιάς. Παιδικοί ήρωες που έβαλαν ένα χεράκι να μεγαλώσει μια γενιά, αλλά και συνέβαλαν να διαμορφώσουν ήθη. 
Πρόκειται για παλιά τηλεοπτική σειρά του 1974 με 1975 με αυτοτελή 50λεπτα επεισόδια που παίζονταν στην τότε ασπρόμαυρη τηλεόραση(ΥΕΝΕΔ). Συνήθιζε να με συναρπάζει και να με καθηλώνει το μεσημέρι στις 2 η ώρα κι ότι είχα γυρίσει απ' το σχολείο. Ήταν απ' τις πολυαγαπημένες μου σειρές και θυμάμαι καλά ότι οι ήρωες-πρωταγωνιστές της με είχαν μαγνητίσει και μαζί μ' έναν παλιό μου φίλο προσπαθούσαμε να τους μιμηθούμε στη γειτονιά. Ναι, ακριβώς... μικρά ζωντόβολα μιας άλλης εποχής που μεγάλωνε πλάι σε στοίβες από χάρτινους ήρωες των κόμικς και του σινεμά. Τότε ήμουνα δεν ήμουνα 12 με 13 χρόνων και για όσους ήταν κοντά σ' αυτήν την ηλικία, ίσως να θυμάστε αυτήν τη σειρά. Μιλάω για κείνη την αγγλόφωνη με τον ελληνικό και χαμένο στη μετάφραση υπότιτλο "Οι αντίζηλοι"(The persuaders), όπου τελευταία έμαθα ότι την ονομασία αυτήν την πήρε από ένα σόουλ συγκρότημα "The persuaders". Εδώ χρειάζεται να διευκρινίσω ότι σε ακριβοδίκαιη μετάφραση η σειρά θα έπρεπε να ονομάζεται "Οι πειθήνιοι" κι ευτυχώς που επικράτησε το αντικανονικό "Οι αντίζηλοι", επειδή αναφέρονταν κυρίως στο προφίλ των κεντρικών συντελεστών.
Η σειρά λοιπόν αυτή είχε δυο "άσπονδους" φίλους-πρωταγωνιστές τον Roger Moore και τον αξέχαστο Tony Curtis. Αυτοί οι δυο ηθοποιοί ήταν τεράστια ονόματα της εποχής εκείνης, αλλά και οι ρόλοι τους ήταν κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα τους! Ιδανικότερους πρωταγωνιστές δε θα μπορούσαν να βρουν οι παραγωγοί της σειράς, έστω κι αν ο Tony Curtis ήταν μόλις η τρίτη επιλογή για τον ρόλο, μετά από το Ροκ Χάντσον και το Γκλεν Φορντ. Η ιδέα βασίστηκε στον Robert S.Baker κι είχε ξεκινήσει από τον "Άγιο" και από ένα επεισόδιο, όπου ο Σάιμον Τέμπλαρ είχε για βοηθό έναν Τεξανό πετρελαιά εθισμένο στην περιπέτεια. Αποτελούσε συνέχεια της σειράς του "Αγίου", αλλά αυτήν τη φορά όμως την παραγωγή επιμελήθηκε ο ίδιος ο Roger Moore, χωρίς όμως να αναφέρεται αυτό στα credits! Εδώ στους "Αντίζηλους" ο Λόρδος Moore στην ουσία ήταν μια παρωδία του "Αγίου", ενώ ο επιχειρηματίας Curtis ήταν μια παρωδία του νεόπλουτου Αμερικάνου της δεκαετίας του '60. Τη σειρά γύρισε ο Tony Spratling, ενώ η μουσική επένδυση έγινε απ' τον αξέχαστο, μεγάλο, πολυβραβευμένο κι αγαπημένο μου μουσικοσυνθέτη John Barry. Τη μουσική αυτή πολύ αργότερα-όπως ήταν φυσικό για μένα-έφαγα τον κόσμο για να την αποκτήσω σε βινύλιο. Γυρίστηκαν συνολικά 24 επεισόδια κι ήταν όλα έγχρωμα, αλλά στη χώρα μας τα βλέπαμε τότε όλα ασπρόμαυρα. Η έγχρωμη τιβούλα μπήκε στα σπίτια μας μετά από αρκετά χρονάκια. Εκτιμώ ότι ήταν ελάχιστα τα επεισόδια μπροστά στην τεράστια επιτυχία που είχε ειδικά στην Ευρώπη και στην Αυστραλία. Κι ακόμα ελάχιστοι εκείνοι που πρόσεχαν την υπόθεση της σειράς, όσο τις ατάκες που άφηναν με το ιδιαίτερα σοβαρό και χαρακτηριστικό χαμόγελο τους οι πρωταγωνιστές ο ένας στον άλλον. Οι ατάκες αυτές ήταν και το μεγαλύτερο όπλο της σειράς.
Ας θυμηθούμε εδώ μερικές από τις χαριτωμένες ατάκες-διαλόγους των πρωταγωνιστών: 

Μπρετ: "Ντάνυ ας φανούμε γενναίοι και ας ορμίσουμε όπως ο προπάππους μου, που όρμησε με το τουφέκι του εναντίον μιας δεκάδας Ινδών"

Ντάνυ: "Και τους σκότωσε όλους;"
Μπρετ: "Α όχι... τον σκότωσαν αυτοί, είχε ξεχάσει να γεμίσει το όπλο"

Ντάνυ: "Μπρετ πολύ ωραίο κοστούμι, θα μου δώσεις το τηλέφωνο του χασάπη σου;"

Μπρετ: "Ντάνυ χαίρομαι που σε βλέπω, ελπίζω να πέτυχε η μεταμόσχευση εγκεφάλου"

Μπρετ: "Αυτόν το λαβύρινθο που είναι τόσο πολύπλοκος τον έχτισε ο προ προπάππους σε ηλικία 24 ετών αρχιτέκτων με λαμπρό μέλλον"

Ντάνυ: "Και τι άλλο έχτισε"
Μπρετ: "Δυστυχώς τίποτα, χτίστηκε κατά λάθος στο λαβύρινθο του"

Τελείωσε όμως πρόωρα, άδοξα και πολύ απότομα. Ακούστηκαν πολλοί και διάφοροι λόγοι. Κάποιες εκτιμήσεις έκαναν λόγο ότι οι υποχρεώσεις των πρωταγωνιστών-σταρ σε κινηματογραφικά γυρίσματα, δεν άφησαν ν' απολαύσουμε περισσότερα επεισόδια. Υπάρχουν κι άλλες εκδοχές γι' αυτό, εκ των οποίων οι βασικότερες είναι δύο. Η μία είναι ότι η σειρά ισορρόπησε μεταξύ σάτιρας και συνηθισμένης αστυνομικής υπόθεσης, που η αμερικάνικη κοινή γνώμη δε μπόρεσε να "μασήσει" τη διακωμώδηση της κουλτούρας τους, με αποτέλεσμα να μη δει στα σοβαρά τη σειρά. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα σε κάθε πλοκή των επεισοδίων ήταν το ξεχωριστό χιούμορ που μέσα απ' τις αντιθέσεις των δύο ηρώων, υπερκέρναγαν κάθε ίχνος αντιζηλίας. Οι Αμερικάνοι όμως συνηθισμένοι σε άλλου είδους και ύφος σειρές, το έβλεπαν σαν μια αντιπαράθεση Αγγλίας και ΗΠΑ και γι' αυτό δε μπορούσαν να αποδεχτούν τόσο χιούμορ σε βάρος τους. Αυτός ήταν κι ο βασικός λόγος που σταμάτησαν τα γυρίσματα της πιο ακριβοπληρωμένης σειράς, αφού γυρίστηκε σε πολλά μέρη της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. 
Η άλλη-που είναι και δική μου εκτίμηση-είναι ότι ο ένας φλεγματικός και πνευματώδης Άγγλος ευγενής Λόρδος Brett Sinclair(Roger Moore), πραγματικός κοκέτης με κολλαρισμένη και προσεγμένη εμφάνιση, που περνούσε τη ζωή του με τη φόρμουλα ένα, τα κορίτσια, τη διασκέδαση και ήταν μαθημένος στα πλούτη από μικρός, καπέλωνε τον Αμερικάνο τυχοδιώκτη, τρελούτσικο με σπορ εμφάνιση(τρελλοαμερικάνο τον έλεγε στη σειρά ο Roger Moore) και πιο ρεαλιστή Danny Wilde(Tony Curtis), που είχε μεγαλώσει με το αμερικάνικο όνειρο στις γειτονιές του Μπρονξ της Νέας Υόρκης, όπου με το τζόγο και το κυνήγι των ευκαιριών κατάφερε να γίνει επιχειρηματίας στο χώρου του πετρελαίου, κάνοντας να φαίνεται αυτός υποδεέστερα ανώριμος στα μάτια του κόσμου, για μια Αμερική που θεωρείται παντοδύναμη, πρωτοπόρος και αρωγός σε όλα. Αυτό κατά μία έννοια δε μπόρεσε να χωνέψει η αμερικάνικη καπιταλιστική κοινωνία. Το αμερικάνικο κόμπλεξ δυστυχώς υπήρχε από ιδρύσεως αυτής της χώρας. Αυτές ήταν οι δυο πιο διαδεδομένες εκδοχές που-μαζί με τις υπόλοιπες-ίσως να λειτούργησαν και συνδυαστικά από κοινού, για να σταματήσει τα γυρίσματα η σειρά.
Στην υπόθεση της σειράς τώρα, "οι αντίζηλοι" είναι δυο άνδρες-playboys φαινομενικά αταίριαστοι από ξεχωριστά κοινωνικά υπόβαθρα, τόσο λόγω καταγωγής αλλά και ιδιοσυγκρασίας, που προσπαθούν να λύσουν άλυτα αστυνομικά και δικαστικά προβλήματα. Στα μόνα που ταιριάζουν είναι σε τρία πράγματα: Στις γυναίκες όπου ήταν τρελοί τζέντλεμαν και παθιασμένοι, στην άνετη ζωή και την καλοπέραση κι όποτε βρίσκονταν σε μπλεξίματα το διασκέδαζαν. Σε όλα τ' άλλα ήταν τελείως αντίθετοι και διαφορετικοί. Αυτά όμως δε θα αποτελούσαν εμπόδιο για να γίνουν πολύ καλοί φίλοι, όπου μέσα από τις περιπέτειες τους θα ζουν συνεχώς παρέα με τον κίνδυνο. Η στήριξη, η βοήθεια και η ανησυχία που είχε ο ένας για τον άλλον, δεν ήταν απλή και τυπική, αλλά πραγματική και παροιμιώδης, όπου σε αρκετές περιπτώσεις κατέληγε να είναι και συγκινητική.
Να αναφέρω λίγο και για το αρχικό στόρυ της σειράς. Οι πρωταγωνιστές συναντήθηκαν μετά από πρόσκληση στη Γαλλική Ριβιέρα, αφού είχε σκηνοθετήσει πρώτα αυτό ο αξέχαστος συνταξιούχος δικαστής Fulton(Laurence Naismith). Εκεί γνωρίστηκαν τυχαία μετά από έναν καυγά μεταξύ τους σ' ένα μπαρ ξενοδοχείου-και συγκεκριμένα για το πως πρέπει να πίνετε ένα μαρτίνι-και συλλαμβάνονται για τους βανδαλισμούς απ' τον ίδιο. "Και οι δύο έχουν κάτι, που ενώνεται σαν τα χημικά. Πάρε δύο στοιχεία, πες τα νίτρο και γλυκερίνη, ανακάτεψε τα μαζί και έχεις έναν εκρηκτικό συνδυασμό. Μου αρέσει η αναλογία. Νίτρο και γλυκερίνη και ανάβω το φιτίλι." Με αυτά τα λόγια του συνταξιούχου δικαστή προς το βοηθό του έπεφταν οι τίτλοι αρχής και ένα από τα ωραιότερα μουσικά θέματα τηλεοπτικής σειράς που είχαν γραφτεί, ακούγονταν στη συνέχεια να κουμπώνει τόσο τέλεια με όλες τις ιστορίες της. Κι εδώ είναι η κατάλληλη στιγμή για να θυμηθούμε αυτό το μουσικό κομμάτι αμέσως λοιπόν ξανά...


από δικό μου βίντεο

Έπειτα απ' αυτό εκείνος τους πρότεινε να διαλέξουν τις ενενήντα μέρες φυλακή ή να τον βοηθήσουν σε διάφορες δικαστικές υποθέσεις! Χωρίς ιδιαίτερη προθυμία οι δυο πρωταγωνιστές αποφασίζουν το δεύτερο!
Η σειρά ήταν μια παραγωγή της αγγλικής ITC Entertainment και η πιο ακριβή μέχρι τότε, αφού τα περισσότερα γυρίσματα είχαν γίνει εκτός Αγγλίας. Ξεκίνησε να προβάλλεται στην Ευρώπη το 1971. Αργότερα τα επεισόδια της σειράς κυκλοφόρησαν σε DVD από την εφημερίδα "Ισοτιμία", όπου φρόντισα να τα προμηθευτώ όλα. Στη μετακόμιση-όπως ήταν φυσικό για μένα-τα έχασα και τώρα έμεινα προσπαθώντας να τα βρω μέσα από το διαδίκτυο με ελληνικούς υπότιτλους. Πρόλαβα πάντως να τα δω μόνο μια φορά. Αν και στην Αμερική δεν κατάφερε να φέρει πίσω τα λεφτά της, ωστόσο όμως δεν εμπόδισε τον απογοητευμένο-αλλά ψύχραιμο-Roger Moore να πάρει τη σκυτάλη απ' το Sean Connery για να γυρίσει τα περισσότερα θέματα, κάνοντας έτσι το μεγάλο βήμα ως James Bond. Πιο πρακτικός ο Roger Moore κατάλαβε ότι η τηλεόραση μάλλον τελείωσε γι' αυτόν. Ο έτερος πρωταγωνιστής Tony Curtis μη μπορώντας να δεχθεί αυτήν την αμερικανική αποτυχία, έσβησε την καριέρα του στο ποτό παίρνοντας την κάτω βόλτα. 
Μέσα απ' τα επεισόδια παρέλασαν και μεγάλα ονόματα που αργότερα μεγαλούργησαν σε άλλες σειρές, όπως η Τζόαν Κόλλινς(που μου ήρθε πρώτη στο μυαλό), ο κωμικός Τέρρυ Τόμας, ο σπουδαίος θεατρικός Ντένομ Έλλιοτ. Θα μπορούσα να γράφω ατέλειωτα γι' αυτήν την υπέροχη τηλεοπτική ανάμνηση. Εκείνη την εποχή πέρασα καλά με τους "Αντίζηλους"-όπως και πολλοί άλλοι-και τους νοσταλγώ με συγκίνηση ακόμα. Μπορεί αυτή η σειρά να με είχε εξιτάρει με τη δράση, την εύκολη ζωή και την καλοπέραση, δε με άφησε όμως καθόλου αδιάφορο από τη μεριά της στήριξης και της αλληλοκάλυψης. Αυτή η λάμψη της προσφοράς, έδωσε κίνηση στην ανθρώπινη αξία και έφτιαξε τις βάσεις μιας παραδειγματικής φιλίας.

Υ.Γ.-1: Οι πληροφορίες δεν έχουν αλιευθεί όλες από το διαδίκτυο, αλλά ορισμένες αποτελούν και αντικείμενο προσωπικής γνώσης.

Υ.Γ.-2: Πριν καλά-καλά φτάσουν στο τέρμα οι αράδες αυτής της δημοσίευσης, στις 23-5-2017 ο έτερος βασικός πρωταγωνιστής Λόρδος Brett Sinclair(Roger Moore) "έφυγε" για να βρει το φίλο του Danny Wilde(Tony Curtis) και από κει να συνεχίσουν τα πειράγματα με τις ατάκες τους. Να έχουν καλό παράδεισο και οι δυο!!!

17 Μαΐου 2017

ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ(Ενιαία Κίνηση Bloggers)


Στεκόμαστε στο πλευρό των κατοίκων του Δήμου Μαραθώνα 
και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά τους να προστατεύσουν 
τη ΒΑ Αττική και όχι μόνο, από την καταστροφή, 
που θα επιφέρει ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα.

ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ σε μια σειρά παράλογων και παράνομων ενεργειών που γίνονται, με πρώτο το σημείο που κατασκευάζεται. Βρίσκεται σε βουνό το οποίο εξαφανίστηκε σταδιακά για τη δημιουργία του, μια ανάσα απ' τη θάλασσα. Στο σημείο βρίσκονται πηγές και ρέματα τα οποία καταλήγουν στις κοντινές παραλίες στον Ευβοϊκό (Μαραθώνα, Σχοινιά, Ν. Μάκρη, Σέσι) και ήδη με μια μικρή μπόρα κατεβαίνει λάσπη σε όλη την ακτογραμμή. Φανταστείτε να κατεβαίνουν τοξικά υπολείμματα. Με τη λειτουργία του θα μολυνθεί όχι μόνο η ακτογραμμή αλλά και η θάλασσα, θέτοντας σε κίνδυνο την αλιεία και το κολύμπι. Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ...


ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΟΤΑΝ θα επηρεαστεί άμεσα ο υδροφόρος ορίζοντας όπως συμβαίνει στη Φυλή, που σύμφωνα με την έκθεση του καθ. Γεωλογίας & Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Λέκκα, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Νέα". Μεταξύ άλλων ο κ. Λέκκας αναφέρει: "το... μαύρο υγρό των αποστραγγισμάτων των σκουπιδιών - τα επικίνδυνα δηλαδή "κατακάθια" των απορριμμάτων - εξαπλώνεται με εντυπωσιακό τρόπο. Από την Ελευσίνα και τον Ασπρόπυργο ως τις παρυφές της Φυλής και των Αχαρνών, όλες οι μετρήσεις σε βάθος 20, 50, 70 και 100 μέτρων ανίχνευσαν κάδμιο, αρσενικό, κυάνιο, μόλυβδο και ψευδάργυρο". Το υπέδαφος μιας ολόκληρης περιοχής θεωρείται πλήρως κατεστραμμένο. "Σε όλη αυτή την έκταση δεν μπορεί να γίνει καμία γεώτρηση, ενώ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η επιφάνεια για καλλιέργειες. Όσο πιο κοντινές στη χωματερή ήταν οι περιοχές από όπου είχαν ληφθεί τα δείγματα, τόσο οι ρύποι ανιχνεύονταν ακόμα και σε μηδενικό βάθος, στην επιφάνεια του εδάφους". 


Στα παραπάνω προστίθεται και το ενεργό σεισμικό ρήγμα του Ωρωπού, που βρίσκεται στο σημείο, καθώς και η μικρή απόσταση από τη λίμνη του Μαραθώνα η οποία χρησιμοποιείται για πότισμα στις καλλιέργειες της περιοχής, η καταστροφή του δάσους που αποτελεί ένα από τους λίγους πνεύμονες που έμειναν στην Αττική, η ατμοσφαιρική ρύπανση. Και αναρωτιόμαστε πώς γίνεται η Πολιτεία να απαγορεύει σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων από τη λίμνη, την οικοδόμηση κατοικιών και επιτρέπει την οικοδόμηση ΧΥΤΥ!!!


Γι' αυτούς τους λόγους και όχι μόνο, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απεντάξει διαπαντός το έργο από τη χρηματοδότηση ως περιβαλλοντικά επιζήμιο (αφού δεν πληροί τις προϋποθέσεις) και κρατά την υπόθεση ανοιχτή σε ο,τι αφορά τη διερεύνηση παράνομων ενεργειών που έγιναν.


Το επιχείρημα πως ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα, θα δέχεται μόνο υπολείμματα είναι ακόμα χειρότερο αφού σ' αυτά περιλαμβάνονται τα πιο τοξικά και επικίνδυνα για την υγεία, υλικά που δεν ανακυκλώνονται οπότε η μόλυνση θα είναι μόνιμη και μη αναστρέψιμη!
Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ...

Οι bloggers ενώνουμε τη φωνή μας με την φωνή των κατοίκων 
για να αποτρέψουμε αυτή την οικολογική βόμβα να εκραγεί!
Γιατί ο τόπος που ζούμε ανήκει στα παιδιά μας και στις επόμενες γενιές.
Έχουμε χρέος να τον προστατεύσουμε!!

Ο ΧΥΤΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!
ΔΕΝ ΣΙΩΠΟΥΜΕ – ΔΙΑΔΙΔΟΥΜΕ - ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

10 Μαΐου 2017

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ..!


Ρίχνοντας ένα βλέμμα στο διαδικτυακό παρελθόν, έχω την αίσθηση ότι εδώ και κάμποσο καιρό υπάρχει διαφορετική διάθεση στα ιστολόγια, όπου τότε ο ρυθμός των δημοσιεύσεων ήταν πιο πυκνός και σχεδόν καθημερινός. Υπήρχε περισσότερος χρόνος και άλλη όρεξη. Σ' αυτήν την κατηγορία νομίζω ανήκω και ο ίδιος. Από τότε πια, άλλο σταμάτησε να ασχολείται, άλλο αραίωσε τις εμφανίσεις, άλλο ανανέωσε την ονομασία, άλλο διάλεξε τη σιωπή... 
Θυμάμαι όταν πρωτοξεκίνησα, φαινότανε σαν να είχαμε δώσει ένα τυχαίο χρονοραντεβού, όπου συναντηθήκαμε όλοι μαζί ταυτόχρονα. Τα δρώμενα απ' την άλλη μεριά βρίσκονταν στην εποχή της ανακάλυψης κι αυτό που υπήρχε συχνά ήταν οι αλλεπάλληλες ερωτήσεις με τη μορφή ενός βραβείου. Αυτό γίνονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα στις γειτονιές μας. Ήταν μπορώ να πω το πρώτο καθιερωμένο μπλογκοπαίχνιδο που γνώρισα, χωρίς να ξέρω την προέλευσή του ή έστω ποιος το διοργάνωνε. Ακόμα και σήμερα φυσικά στα ίδια σκοτάδια βρίσκομαι. Είχα από τότε τις απορίες μου, αλλά-έστω και παράκαιρα-τώρα μου ήρθε η φλασιά. Φαινότανε σαν να έρχονταν περιπλανώμενο από το υπερπέραν, αλλά με φιλικές διαθέσεις πάντοτε και σαν να το συνόδευε ευγενικά ένα μπουκέτο από μυροβόλα λουλούδια. Οι απαντήσεις που δίνονταν ήταν πολλές και διάφορες. Είχαν περιτύλιγμα απλοϊκό, οικείο, περίτεχνο αλλά και χιουμοριστικό, όπου η κάθε λέξη έμοιαζε σαν να κούμπωνε σχεδόν το ίδιο σε όλους μας.  
Τώρα που το καλοσκέπτομαι, τι να έγιναν αυτές οι "βραβεύσεις" άραγε; Που πήγαν ή μάλλον που εξαφανίστηκαν! Πέρασε πια η εποχή τους ή τέλειωσε ο σκοπός τους; Μπορεί αυτό που σκέφτηκα να είναι ένα παλιό φρούτο, αλλά ποιος μπορεί να πει ότι στις αναμνήσεις δεν ισχύει η αναδρομικότητα. Θυμάμαι ότι απ' την αρχή που εκτέθηκα σ' αυτόν το χώρο, έβλεπα να υπάρχουν πολλών λογιών "βραβεύσεις" και μπορώ να ομολογήσω ότι δεν τις καλοέβλεπα. Ήμουν δηλαδή εκείνης της άποψης "ποιος είμαι εγώ που θα κάτσω να πω και να μιλήσω για τον εαυτό μου!" Μετά ήταν και το άλλο που-αν και είμαι κατά της βράβευσης-δε θεωρώ ότι κάνω κάτι που χρειάζεται επιβράβευση. Έρχεται στο αυτί μου πολύ εγωιστικό αυτό κι ο,τι έχω να πω και να δείξω μπορεί να φανεί μέσα απ' αυτήν την οθόνη. Ένα βραβείο μπορεί να δημιουργήσει ανισότητα. Κάτι τέτοιες αντιλήψεις όμως υπήρχαν(και ίσως υπάρχουν) ακόμα σε ορισμένους συνοδοιπόρους του πληκτρολογίου. Τους έχω κατατάξει όλους στους έντιμους φίλους που συνταξιδεύουμε σε ένα τρένο πάνω στις ίδιες ράγες. Άλλωστε και τα ιστολόγια έχουν καταταγεί κι αυτά στη σφαίρα της κοινωνικής δικτύωσης ή φαντασίωσης. Ο καθένας έχει το δικαίωμα της επιλογής και δεν υπάρχει κανένα απολύτως ζόρι.
Μετά βέβαια και κατόπιν "ωρίμου" σκέψης την όλη αυτή διαδικασία την είδα σαν ένα μεγάλο παιχνίδι παζλ. Κι οι τελευταίοι ενδοιασμοί εξαλείφθηκαν απ' αυτό που φαινότανε παιδική χαρά. Άλλαξα αυτήν την οπτική γωνιά αφήνοντας τον εαυτό μου να μπει στο πετσί του ρόλου, βλέποντάς το έτσι σαν ένα παιχνιδάκι. Ξεκίνησα απ' το πιο απλό, να αφαιρέσω δηλαδή απ' το μυαλό μου τη λέξη βράβευση(ή βραβείο) και να την αντικαταστήσω με ένα απλοϊκό χτύπημα της πόρτας του σπιτιού που συνηθίζεται σε μια επίσκεψη. Κι όμως, μια τέτοια απλή κίνηση της σκέψης έδινε ιδιαίτερη τιμή και χαρά και στους δυο. Απάλυνε ακόμα περισσότερο την ψυχή, για να έρθουν πιο κοντά. Εκτίμησα λοιπόν πολύ λογικό το γεγονός να υπάρχει ένα σχετικό ενδιαφέρον για το ποιοι είμαστε πίσω απ' το νόημα κάθε λέξης που σχηματίζουμε στο πληκτρολόγιο-αλλά και σκέψης-, αν και μέσα από τα γραφόμενα σκιαγραφείται αρκετά ο χαρακτήρας μας. Και μη νομίζετε, η σκιά μας φαίνεται μέσα από αυτά τα ίχνη που αφήνουμε ακόμα και χωρίς να το θέλουμε. Δε μπορούμε να κρυφτούμε όταν εκδίδουμε τον εαυτό μας σ' αυτόν τον διαδικτυακό περίγυρο. Κάποτε θα μας βρουν!
Ακόμα και να μη μιλάμε η μυρωδιά που διαχέει η κάθε κίνηση και στάση του μυαλού, προδίδει αυτό που είμαστε κι αυτό που παραθέτουμε. Φανταστείτε λοιπόν, όταν αρχίζουμε να ανοίγουμε το στόμα μας και να συναρμολογούμε λέξεις φτιάχνοντας έτσι ολόκληρες προτάσεις σκέψεων. Οι σκέψεις μας αυτές είναι ο καθρέπτης που αντανακλά και μας αντιπροσωπεύει. Αλλά κι εδώ στο χέρι μας είναι να επιλέγουμε ο,τι θέλουμε να φανεί. Όσο όμως και να επιδιώξουμε να κρυφτούμε, οι λέξεις με τη ζωή αφήνουν τα σημάδια πάνω μας. Αφήστε που ελλοχεύει και ο κίνδυνος του ψεύδους... δηλαδή χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, να μας γίνει μετά όλο αυτό συνήθεια και να πορευόμαστε βήμα-βήμα μια λαθεμένη πορεία. Γι' αυτό και η άρνηση μιας απάντησης θεωρώ ότι είναι πιο ντόμπρα από ένα οποιοδήποτε ψέμα. 
Πάει ο καιρός της εξερεύνησης, αφού άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο έχουν ξεφυλλίσει απόψεις, ενώ ορισμένοι ίσως να έχουν βρεθεί από κοντά. Και κάπως έτσι αυτός ο κύκλος έγινε ανάμνηση, εξοφλώντας μαζί και τις όποιες προσωπικές εκτιμήσεις. Στην ουσία αυτή η περιπλάνηση μπορεί να συνέβαλε στην καλύτερη επικοινωνία για να σπάσει ο πάγος, αλλά θα παραμένει πάντα δεύτερη και τρίτη επιλογή. Την πρώτη και σημαντικότερη θέση(κατά τη γνώμη μου πάντα) καταλαμβάνει αυτό καθαυτό το ύφος των δημοσιεύσεων και σχολίων ενός ιστολογίου, που μέσα απ' αυτό χαρακτηρίζει και το ήθος κάθε διαχειριστή.

Υ.Γ.: Και για να σε προλάβω μη μου την πεις, όταν εννοώ για τον πιο πυκνό και σχεδόν καθημερινό ρυθμό, δεν αναφέρομαι σε όλα τα ιστολόγια, αλλά σε ορισμένα που είναι και τα περισσότερα. Και σ' αυτά όμως ίσως να έχει περάσει απ' το μυαλό κάποια στιγμή μετάλλαξης! Είπαμε, όπως θέλει και μπορεί ο καθένας. Δεν είναι κακό να αλλάζουμε κατεύθυνση μπροστά από εμπόδια και λάθη. Κακό θα είναι να μην τα κάνουμε σκαλοπάτια για να δούμε!

23 Απριλίου 2017

ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ!

Ίσως να έχουμε αναρωτηθεί κάποτε για την πορεία μας στη ζωή και το τι κάνουμε σ' αυτήν. Ερχόμαστε μόνοι μας, ζούμε την πραγματικότητα επίσης μόνοι μας και φεύγουμε χωρίς επιστροφή. Η πορεία αυτή είναι μια μοναχική παρένθεση μέσα στα όρια της κοινωνικής αποξένωσης. Μόνοι λοιπόν θα δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να περάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Βοήθειες μπορεί να βρούμε στο δρόμο μας πάρα πολλές, αλλά τις αποφάσεις χρειάζεται να τις πάρουμε κι αυτές μόνοι μας. Ζούμε σε απομόνωση μέσα στα λευκά κελιά, αφήνοντας απέξω ανεκτίμητες συναισθηματικές αξίες. 
Από που ερχόμαστε, πως πορευόμαστε και που καταλήγουμε; Ξέρουμε τι περιμένουμε; Τι θέλουμε; Τι δίνουμε; Τι παίρνουμε; Ζούμε αληθινά ή απλά υπάρχουμε; Αναπάντητα ερωτήματα που οι λύσεις τους ίσως να βρίσκονται σε κάποιες σκοτεινές μαύρες τρύπες! Σ' αυτήν την αγωνιώδη διαδρομή προσέχουμε μόνο τον εαυτό μας και τίποτα περισσότερο. Να τον προστατέψουμε για να μην πληγωθεί, ρίχνοντας το βάρος στα εγωιστικά χαρακτηριστικά του. Νομίζουμε ότι έτσι δίνουμε ποιότητα στην αξία της ζωής, ενώ στην πραγματικότητα κουκουλώνουμε αυτή με την αδιαφορία, δημιουργώντας τετριμμένες προτεραιότητες στη θέση των βασικών.

Την αγάπη που μεταφέρουμε μέσα μας και δίνει μεγάλη αξία στη ζωή, μη φοβόμαστε να τη διοχετεύσουμε σε όλους τους ανθρώπους κι ακόμα περισσότερο στους πληγωμένους! Από μόνη της είναι πηγή χαράς. Όποτε νιώσουμε το "σ' αγαπώ" να το λέμε έγκαιρα και χωρίς επιφυλάξεις, για να μην έρθει εκείνη η στιγμή και γίνει πολύ αργά. Θα ήρθαμε κάποτε κι εμείς σε παρόμοια κατάσταση και γνωρίζουμε πόσο υπερπολύτιμη είναι. Κι όταν αυτή χορηγείται απ' την καρδιά μας αληθινά και δυνατά, τότε σίγουρα επιστρέφεται με αντανάκλαση πίσω και σε μας.

Την ευτυχία που έχουμε μεγάλη ανάγκη και την κυνηγάμε για να την πιάσουμε, είναι πιο ωραία να εκδηλώνεται από μας. Η ευτυχία είναι αυτόφωτη, πηγάζει απ' την αγάπη και την ηρεμία μέσα μας, πολλαπλασιάζεται απ' τις χαρές και τα χαμόγελα, συντηρείται απ' το παρόν και τις στιγμές και πεθαίνει από τα δάκρυα και τον πόνο! Δεν είναι προορισμός, αλλά μια συνεχόμενη διαδρομή. Γι' αυτό καλό θα 'ναι να είμαστε νηφάλιοι και να μην τη στηρίζουμε σε εξωγενείς παράγοντες, αλλά να την αναζητάμε ανάμεσα στα απλά!

Η ευγνωμοσύνη που νιώθουμε για τη ζωή, είναι μεγάλη υπόθεση και δεν πρέπει να τη θεωρούμε δεδομένη! Μας διαφεύγει ότι ζούμε προσωρινά πληρώνοντας νοίκι! Όταν υπολογίζουμε στην υγεία μας, τότε θα 'μαστε έτοιμοι ν' αντιμετωπίσουμε όσες άσχημες στιγμές εμφανιστούν μπροστά μας. Έτσι μόνο θα καταλήξουμε να έχουμε ακόμα περισσότερα. Ευγνωμοσύνη επίσης είναι όλα όσα έχουμε. Άλλωστε όλα είναι στο παιχνίδι της ζωής.


Η αλήθεια είναι στο χέρι μας να την αναγνωρίσουμε. Χρειάζεται όμως να τη λέμε πρώτα στον εαυτό μας, για να είμαστε εντάξει στους απολογισμούς. Σε ότι κι αν λέμε ή κάνουμε, να είμαστε αληθινοί. Η αλήθεια μερικές φορές δεν είναι γλυκιά και γι' αυτό δεν κάνει όλους τους ανθρώπους χαρούμενους. Προτιμότερο όμως είναι να μη μας χωνεύουν, παρά να προσποιούμαστε και να μας θέλουν γι' αυτό που δεν είμαστε! Θα το διακρίνουμε καλύτερα όταν έχουμε έναν ειλικρινή εχθρό, από ένα φίλο που λέει ψέμματα.


Βασικότερο όλων αυτών για να πορευτούμε, είναι ανάγκη να λέμε αυτό που νιώθουμε αληθινά και να μιλάμε σαν να έχουμε απέναντι τον εαυτό μας. Είναι η κατάλληλη πρόβα, κάτι σαν ένα κρασ τεστ, για να κατανοήσουμε το συναίσθημα του συνομιλητή μας. Μπορεί να μην αρέσουν όσα θα πούμε, αλλά θα μας προστατεύει από απρεπείς συμπεριφορές και είναι ικανό να μας προφυλάξει από παρεξηγήσεις.


Τα προβλήματα κι οι δυσκολίες της στιγμής, κάνουν να ξεχνάμε ότι ο χρόνος που αφήνουμε πίσω μας, είναι ο καλύτερος σύμμαχος και φίλος μας. Είναι εκείνος που χορηγεί τις μέρες σαν παυσίπονα, μέχρι να επουλώσει όλες τις εσωτερικές πληγές. Στο τέλος αφήνει έντονα το αποτύπωμα κάποιας ανάμνησης ή νοσταλγίας. Αυτό βοηθάει να αποκρυπτογραφούμε πιο ήρεμα και ξεκάθαρα τα γεγονότα που πέρασαν με τους πρωταγωνιστές τους.


Να θυμόμαστε ότι στο τέλος θα πάνε όλα καλά, γιατί αν δεν πάνε καλά δεν είναι το τέλος. Η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας, που πολλές φορές μπορεί να 'ναι άνισος! Στο χέρι μας είναι να τον φέρουμε εκεί που θέλουμε, αρκεί να μη λυγίσουμε κι εγκαταλείψουμε. Μ' αυτό το σκεπτικό προχωράμε, αντλώντας δύναμη απ' την ψυχή μας μέχρι να περάσει η μπόρα. Όσα σύννεφα μαζευτούν, θα βρίσκουμε τρόπους για να φέρνουμε τον ήλιο δίπλα μας. Να αντλούμε τη θετικότητα των περιπτώσεων, επειδή είναι ένα μέσον κατά της απογοήτευσης κι εξαρτάται από μας.

Όλα αυτά βέβαια και άλλα ακόμα εκτιμώ ότι δεν είναι ικανά να φέρουν κοντά τους ανθρώπους. Είναι όμως μερικά καλά βήματα. Για να φτάσουμε σε κάποια ηλικία έχουμε περάσει από πολλά στάδια μετάλλαξης και το περιβάλλον με τα βιώματα παίζουν κι αυτά το ρόλο τους. Αυτό διαπιστώνεται εύκολα και σε μια δομημένη φιλοσοφία ολόκληρης κοινωνίας... όπως είναι μιας πόλης. Οι αντιδράσεις, οι συνήθειες, τα βλέμματα, οι κινήσεις, ο πλούτος, ακόμα και οι κλιματολογικές συνθήκες αφήνουν έντονα τα αποτυπώματα πάνω της. Ευχή και όραμα συγχρόνως κάνω-αλλά και μια προτροπή-, να δραπετεύσει κάποτε ο άνθρωπος απ' τα εσωτερικά λευκά κελιά της απομόνωσης και ν' αφεθεί κάποτε στην αγκαλιά της αγάπης, μήπως καταφέρει να σώσει την ψυχή του πριν πεθάνει!

από βίντεο δικό μου

14 Απριλίου 2017

ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΑ!


"Φιλοσοφημένες" πασχαλινές απορίες που έχουν καταγραφεί και ειπωθεί κατά καιρούς σε σκέψεις και συζητήσεις, αλλά δεν έχουν αναλυθεί τόσο στη λαϊκή συνείδηση. Κατά τη γνώμη μου, μερικά έχουν περάσει απ' το χωνευτήρι της κοινωνίας σαν εντελώς φυσιολογικά, ενώ άλλα έχουν ξεπεράσει τις όποιες αναστολές και κατάφεραν να καθιερωθούν. Ίσως να υπάρχουν κι άλλα, αλλά το σίγουρο όμως είναι ότι στο πέρασμα των χρόνων αυτά θα εξελίσσονται και θα πολλαπλασιάζονται. Δείτε αμέσως παρακάτω πόσα έχουν σχολιαστεί γύρω από κάθε γιορτή του δικού μας Πάσχα. Έχει σημασία αυτό, γιατί σε άλλες πολιτείες να μην είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Ποτέ όμως απ' αυτά δεν κατάφεραν να ξεκολλήσουν από πάνω μας, αλλά αντίθετα αφέθηκαν στη λατρεία της παράδοσης, ώσπου πέρασαν και στη συνείδηση! Ας δούμε όμως τι έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα από τις πασχαλινές κοινωνικές συνήθειες μας.

1.- Γιατί κυρία μου ντύνεσαι προκλητικά; Τι τα θες μανταμίτσα μου τα μίνι, τις περίτεχνες κομμώσεις, τα ακριβά στολίδια και τα ξώβυζα; Σε εκκλησία βρίσκεσαι κι όχι στα μπου…(ζούκια). Αυτός ο χώρος ένα απλό ντύσιμο χρειάζεται με την ελεημοσύνη, τη φιλανθρωπία, τη σωφροσύνη και την ταπεινότητα. Πότε θα μάθεις επιτέλους, πως όταν βρίσκονται με την οικογένεια τους οι άντρες, δεν έχουν την ανάλογη άνεση και ευχέρεια να σε χαζέψουν, όσο όταν βρίσκονται χωριστά;

2.- Γιατί να επικρατεί μέγας ανταγωνισμός τόσων πανάκριβων αρωμάτων, αφού η ευωδία απ' το λιβάνι είναι αρκετά κατανυκτική για τον ιερό αυτό χώρο και πιο θεϊκή; Οι συνδυασμένες μυρωδιές απ' το λιβάνι και το Cristian Dior της διπλανής, μας στέλνουν αδιάβαστους!

3.- Γιατί κάτι τέτοιες ώρες να οργιάζει ο "κοινωνικός σχολιασμός"(κοινώς κουτσομπολιό), απ' τις θείτσες για το τι και πως το φοράει η κάθε μια, ποιος είναι ο τζες που "σέρνει" δίπλα της, πως είναι έτσι τα παιδάκια της κ.τ.λ.;

4.- Γιατί κάθε χρόνο να μαζεύονται όλο και περισσότεροι ανεγκέφαλοι και κομπλεξικοί(κοινώς μ@@@κισμένα), που για να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο πλήθος πετάνε δίπλα σου δυναμιτάκια; Και τώρα πρόσεχε εσύ κακομοίρη μου μην παρασυρθείς και τα περάσεις για χειροβομβίδες κρότου λάμψης και ψεκαστείς ασυνείδητα με μαλόξ, λες και περιμένεις τα μπατσόνια!

5.- Γιατί στην κατάνυξη ο τρισμέγιστος παπάς σηκώνει όσο μπορεί ψηλά τη λαμπάδα με το Άγιο Φως(λες κι απευθύνει ναζιστικό χαιρετισμό) κι απ' το χέρι του να κρέμεται το αφηνιασμένο πλήθος, όπου αλαλάζοντας με γηπεδικά συνθήματα και προκειμένου να τη φτάσει, δίνει μάχη σαν αγέλη, για το ποιος θα 'ναι ο τυχερός που θα πρωτανάψει;

6.- Γιατί κάθε φορά ευλογημένε κι άγαρμπε άνθρωπε απειλείς με τη λαμπάδα σου, να κάψεις το παλτό, το σακάκι ή τη γούνα μας; Έχουν καταγραφεί άλλωστε περιπτώσεις που μυρίζει καψαλισμένο μαλλί, όταν κάποιες γυναίκες αφού έχουν ρίξει ένα κιλό λακ στα μαλλιά, έρχεται απρόσεκτα ο πίσω της με τη λαμπάδα του και τα κάνει παρανάλωμα!

7.- Γιατί δεν έχουν απαγορευθεί απ' τους ναούς εκείνες οι "αθώες" παιδικές λαμπάδες, που έχουν πάνω τους διάφορες παραστάσεις, κούκλες ή σούπερ ήρωες που συνήθως ανήκουν στην αντίθετη θρησκευτική μεριά και δεν έχουν καμιά σχέση με το νόημα της Ανάστασης; Και πως γίνεται εκ των υστέρων πάντα να φρικάρουμε απ' το απρόσεκτο κάψιμο της λαμπάδας και της παράστασης;

8.- Γιατί δεν έχω καταλάβει ακόμα, ότι ενώ η Ανάσταση συντελέστηκε το μεσημέρι(κατά τας γραφάς), πρέπει ντε και καλά να την κάνουμε ακριβώς τα μεσάνυχτα, χωρίς καν να μπορούμε να δοκιμάσουμε τη μαγειρίτσα;

9.- Γιατί αμέσως μετά το Χριστός Ανέστη του παπά όλοι οι ξεληγωμένοι πιστοί τρέχουν με τα πόδια στον ώμο, μην τυχόν και κρυώσει η μαγειρίτσα;

10.- Γιατί πρέπει επίσης μετά το Χριστός Ανέστη να φιλήσεις όλο σου το σόι, λες κι ήταν εξαφανισμένοι κι είχες χρόνια να τους δεις; Ευτυχώς που επικρατεί νηστεία καλά μου παιδιά και φρενάρουμε το στόμα μας από τζατζίκι!

11.- Γιατί γίνεται κακός χαμός στο σπίτι γύρω στις 11 το βράδυ πριν την Ανάσταση, όταν ξαφνικά όλοι στην οικογένεια συνωστίζονται έξω από ένα μπάνιο, όπου εκεί ακριβώς ακούγονται τα πιο απίστευτα "αναστάσιμα" μπινελίκια;

12.- Γιατί αμολάνε διάφορες εξυπνάδες απ' το στόμα τους σαν κλ@@@ά, κάποιοι με ατάκες που δεν έχουν καθόλου σεβασμό, όπως λ.χ. όταν τους λες: "Χριστός Ανέστη", αυτοί σου απαντάνε: "Μαγκιά του";

13.- Γιατί-εφόσον υπάρχουν τα διάφορα παγκάρια-να περιφέρει ο δισκοφόρος της εκκλησίας τον δίσκο κατ' εντολήν και επιτάσεως του παπά, με σκοπό να μας φέρνει σε δύσκολη θέση ως προς τη συνεισφορά, μπροστά στα βλέμματα άλλων παρευρισκομένων και μ' αυτόν τον άγαρμπο τρόπο, να μας υποχρεώνει να δώσουμε χαρτονόμισμα;

γιατί... γιατί... γιατί; 

Μέρες που είναι...


ΑΝΤΕ, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!
ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ!
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ 'ΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ!

04 Απριλίου 2017

ΠΡΟΣΜΟΝΗ!


Ένας ερχομός μπορεί να σκοτώσει το αβυσσαλέο συναίσθημα της προσδοκίας και να γεμίσει υπόνοιες, φόβους, ανασφάλειες και αμφιβολίες. Να δώσει ένα τέλος στο μυστηριώδες μέλλον, όπου το χαοτικό παρόν θα πάρει πρώτη θέση για να παλεύει μόνο του στη διεκδίκηση της καθημερινής ρουτίνας. Το ενδιαφέρον για το μέλλον θα επισκιαστεί απ' το παρόν και θα εστιαστεί αυτό με τη σειρά του σε τετριμμένους και μελαγχολικούς πειραματισμούς και ουτοπικούς διαλόγους καταρρακώνοντας τη σκέψη. 
Ζωή ολόκληρη σαν ένα αλληλένδετο παζλ προσμονής, που έδινε με μια απλή φωτογραφία του μυαλού κίνηση στην ελπίδα, θα βρίσκεται τώρα να χαροπαλεύει σε κάποιο σκοτεινό προθάλαμο για να ανανήψει. Εκεί μέσα στην προσμονή καθρεπτίζεται το νόημα και το ενδιαφέρον. Κι εκείνες ακόμα οι ευχάριστες στιγμές θα μετριάζονται αργότερα από τις ψευδαισθήσεις και θα φαίνονται μικρές κι ασήμαντες στο πέρασμα του χρόνου. Η προσμονή για το καλύτερο απ' αυτό που περνάμε, θα είναι ο επίγειος συμβιβασμός μας. Θα είναι ο παράδεισος που έχει μέσα όλα όσα περιμένουμε. Η προσδοκία μιας ανάστασης από κάποια ζωή που πέθανε. 
Κι όμως έχει μεγάλη δύναμη. Μπορεί να καταρρίπτει στοιχειωμένα παραμύθια και να καταστρέφει ανδρείκελα του μυαλού. Μόνο όσοι τη ζουν μπορούν να καταλάβουν το υπέρτατο σχέδιό της. Δε δίνει μονάχα αξία στο στόχο, αλλά η μεγάλη ένταση της λαχτάρας και της αγωνίας της αποκαλύπτει τη μοναδικότητα του προσδοκώμενου. Η προσδοκία της πραγματικότητας. Προτιμότερη η προσμονή από έναν παταγώδη ερχομό σου. Να σε περιμένω δηλαδή και να μην έρχεσαι. Γι' αυτό όταν έρθεις, σε παρακαλώ, βγάλε τις γόβες σου και μην κάνεις θόρυβο, αλλά προπαντός ούτε κρότο. Μη μου τσαλακώσεις τον ουρανό, γιατί βαρέθηκα να φτιάχνω αστέρια. Στα προσόντα της φύσης μας είναι και η εγκατάλειψη.
Κι όμως, εμείς που κάποτε δεν αντέχαμε στη σιωπή, καταφέραμε να φτάσουμε ως εδώ! Φυγές που γίνανε βροχή. Περιμένοντας το πολύ, γευόμαστε το λίγο. Πέρασαν κι αφήσανε σημάδι ένα μικρό ορίζοντα. Σ' αυτό βοήθησαν οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες με τις υποσχέσεις, οι οποίες πρόσφεραν περισσότερες σκιές στην ψυχή! Νομίσαμε ότι αυτά μας έκαναν πιο ώριμους στις επιλογές και πλούσιους στη σκέψη, αλλά στην ουσία γέμισαν την καρδιά με προβληματισμούς και επιφυλάξεις, ώσπου στο τέλος πιαστήκαμε αιχμάλωτοι στις φοβίες. Έτσι η προσμονή που παραμόνευε, πήρε τη θέση μιας αλλιώτικης αβέβαιης ζωής και πλασματικά αισιόδοξης, δίνοντας τόνο στην εικονική ελπίδα και στο όνειρο, σφυρηλατώντας άψυχα είδωλα.
Μακάρι όλα να ήταν αλλιώς. Να ερχόσουν λίγο κοντά μου ή μάλλον να ερχόμουν και να καθόμουν δίπλα σου. Να άφηνες μια θεσούλα πλάι σου κι ας υπέθετα ότι δε θα χωρέσω. Απ' αυτό και μόνο θα αναποδογύριζα τον κόσμο όλον. Εφόσον δε μπορείς, σεβάσου τουλάχιστον αυτήν την ίδια την προσμονή. Κι αν δεν έχεις βρει ακόμα τι θες, μείνε εκεί... καλύτερα μην έρχεσαι, γιατί θα την τρομάξεις και σηκωθεί να φύγει.

20 Μαρτίου 2017

ΘΑ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ..!


Ο δρόμος για τον Παράδεισο περνάει μέσα από την Κόλαση. 

Όταν η ανάσα μου γυρίζει στο κρύο... 
Θα σε σκέφτομαι.
Εκεί έξω στο μαρτύριο.
Δύσκολη η σιωπή.
Τα χείλια στεγνά.
Το δέρμα μου μεγάλωσε.
Η τύχη καθορίστηκε.
Ανίσχυροι στο σκοτάδι.
Τι γυρεύω στην αυλή εδώ απόψε;
Εθισμένος στο "δηλητήριο".
Παραδόθηκα σε αιφνίδιους πόνους.
Θα υπάρχει γέλιο μετά από κάθε πόνο.
Βαδίζω από λάθος.
Αλυσοδεμένος με νόθες αγάπες.
Και τα όπλα θαμμένα.
Τα νύχια να μπήξω στη σάρκα.
Να κατέβω τον τοίχο.
Λευτεριά στον έρωτα να παραδώσω.
Μυρωδιά από ζωή στην τρώγλη.
Πάτησες το pausse.
Από κάτω κενό.
Τα πλοία μείνανε αραγμένα.
Άλυτοι άνθρωποι!
Με βράγχια ανασαίνω.
Άργησες...
Κάθε φορά που έρχεσαι φέρνεις τη βροχή.
Θα υπάρχει ηλιοφάνεια μετά από βροχή.
Σκαρφάλωσα στα φτερά σου.
Οικοδομήσαμε δρόμο χρυσό.
Μαύρα παραμύθια πάλεψα.
Τυλίχτηκα στις φλόγες.
Ομολογώ συγνώμες πάνω μου.
Όνειρα σκόρπια φέιγ βολάν.
Καταπίνω την κραυγή.
Μη λυπηθώ με δάκρυα.
Ένα μπουκάλι ουίσκι και μια μερίδα ψέμματα.
Πανάκριβο λάφυρο η αγάπη.
Δεν αντέχω να σε βλέπω.
Μες την αμφιλύκη.
Σκαλίζω τα μέρη της λήθης.
Γκρεμνοί ατέλειωτοι.
Όποτε θέλεις αποχωρείς.
Δε μπορείς ποτέ να φύγεις.
Κι η ζωή δεν περιμένει κανέναν.
Με περιμένει ένας άγριος κόσμος.
Θα σε σκέφτομαι..!
Εδώ πάνω στο σταυρό!

Υ.Γ.: Πόσο γλυκιά είναι απόψε η νύχτα! Χάνομαι στο άγριο χαμόγελό της. Αρχίζει να παραμιλάει η άνοιξη... μην ανησυχείς..!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...